ครัวไกลบ้าน

ไม่ได้คลอดเองหรอกนะแต่ไม่เคยเห็นคนที่เป็นแบบนี้มาก่อน
คืออยากรู้ว่าคนที่กินของผิดสำแดงเอาอาการที่รุนแรงนะ
แบบหน้ามืดหรือเป็นลมเคยเห็นแต่อาการของน้องคนนี้น่ากลัว
มากคล้ายๆสติไม่ดีเป็นๆหายๆเพื่อนๆก็เดาสุ่มว่าโดนของบ้าง
หรือผีเข้าบ้างผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ยังไม่มีอะไรคืบหน้ากับหมอที่นี่
อีกอย่างเขาเป็นคนเรียกร้องความสนใจจากสามี แต่ถ้าเขาป่วยจริงๆ
น่าสงสารมาก เคยรู้แต่ว่าเป็นบ้านเราหากคลอดใหม่ๆต้องกินยาต้มยาผง
ตอนนี้หมอโรคจิตรมาดูอาการเขาไม่พูดแล้วหมอจะรู้ไม่เนี๊ยะ ได้แต่เอาใจช่วยเขา

เอ่อเดี๋ยวนะคะ ของผิดสำแดงนี่คืออะไรอ่ะคะ

คือเพื่อนของคุณเค้าเพิ่งคลอดลูกใช่ไหมคะ

อาการแบบนี้เหมือนจะเคยเป็นหลังคลอดลูกค่ะ

คือเหมือนจะติ๊งต๊องอะไรแบบนี้ อยู่ดีๆก้อร้องไห้

เป็นอาการเศร้าหลังคลอด มักจะเกิดกะคนที่คลอดลูกใหม่ๆ

ยิ่งอยู่ไกลบ้านด้วยแล้วมันเหงาจับใจเลยทีเดียว

ต้องเลี้ยงลูกเอง ไม่มีใครช่วย เหมือนตัวคนเดียวเปล่าเปลี่ยวเอกาน่ะค่ะ

อาการเพื่อนคุณเป็นแบบนี้หรือเปล่าคะ ไม่น่าจะโดนของนะคะ

ถ้าคนอิสาน เรียกว่าผิดกรรม ว่างั้นนะ ไม่รู้ต้องกินอะไรนะ แต่เค้ามียาแก้

แต่ฝรั่ง เรียก พวกโรคชึมเศร้า บางคนถึงกะฆ่าตัวตายก็มี มันเป็นโรคอย่างหนึ่งนะ

คงจะต้องให้สามี ดูแลดี และช่วยเลี้ยงลูก หรือหาญาติ มาอยู่ด้วย ก็คงจะดีขึ้นคะ

ก็รอคุณแม่ และ พยาบาลที่รู้มาแนะนำแล้วกันคะ ขอให้หายเร็วๆนะคะ

naddyswiss เขียน: เอ่อเดี๋ยวนะคะ ของผิดสำแดงนี่คืออะไรอ่ะคะ

คือเพื่อนของคุณเค้าเพิ่งคลอดลูกใช่ไหมคะ

อาการแบบนี้เหมือนจะเคยเป็นหลังคลอดลูกค่ะ

คือเหมือนจะติ๊งต๊องอะไรแบบนี้ อยู่ดีๆก้อร้องไห้

เป็นอาการเศร้าหลังคลอด มักจะเกิดกะคนที่คลอดลูกใหม่ๆ

ยิ่งอยู่ไกลบ้านด้วยแล้วมันเหงาจับใจเลยทีเดียว

ต้องเลี้ยงลูกเอง ไม่มีใครช่วย เหมือนตัวคนเดียวเปล่าเปลี่ยวเอกาน่ะค่ะ

อาการเพื่อนคุณเป็นแบบนี้หรือเปล่าคะ ไม่น่าจะโดนของนะคะ

ใช่เลยที่บอกมาแล้วพอจะรู้มั้ยว่าจะรักษายังไง อีกวันสองวันหากไม่ดี
เขาต้องไปอยู่โรงพยาบาลแล้ว มีข้อมูลพอจะแนะนำเขานิดหน่อยๆ

bunny เขียน: ถ้าคนอิสาน เรียกว่าผิดกรรม ว่างั้นนะ ไม่รู้ต้องกินอะไรนะ แต่เค้ามียาแก้

แต่ฝรั่ง เรียก พวกโรคชึมเศร้า บางคนถึงกะฆ่าตัวตายก็มี มันเป็นโรคอย่างหนึ่งนะ

คงจะต้องให้สามี ดูแลดี และช่วยเลี้ยงลูก หรือหาญาติ มาอยู่ด้วย ก็คงจะดีขึ้นคะ

ก็รอคุณแม่ และ พยาบาลที่รู้มาแนะนำแล้วกันคะ ขอให้หายเร็วๆนะคะ

ขอบคุณมากค่ะคุณbunnyเขาก็เป็นคนอีสานนะอีกอย่างมีลูกคนที่สอง
มันกลับกันที่คุณบอกเขาไม่ทำร้ายตัวเอง แต่จะทำร้ายคนอื่นๆหมอไม่ให้
อุ้มลูกแล้วตอนนี้อุ้มได้ก็ต้องนั่งเฝ้า

อาการหนักเหมือนกันนะคะ เพราะตอนโหน่งเป็นแค่คิดเฉยๆว่าอยากพาลูกหนีผัว ไม่รู้ทำไม มันเศร้าของมันเอง

เป็นแต่ไม่ได้บอกใครน่ะค่ะ เพราะตอนนั้นโชคดีที่มีอินเตอร์เน็ตแล้วพ่อกะแม่เค้ามาแชทด้วยทุกวัน

หายเองน่ะค่ะ โหน่งเป็นไม่ค่อยหนักมากค่ะ และมีแม่สามีเค้าช่วยงานบ้านนิดหน่อย

อืมน่าสงสารเค้านะคะหมอไม่ให้อุ้มลูกด้วย ฟังแล้วขนลุกเลย แต่ตอนโหน่งเป็นไม่ถึงขนาดอยากจะทำร้ายคนอื่นน่ะค่ะ

แค่เศร้าและแค่อยากพาลูกหนีแค่นั้นเอง แต่สุดท้ายไม่ได้ทำ เพราะว่าพยายามมีสติ

มีครั้งนึงคลอดแอนดี้ลูกชายคนโตแล้วเราไม่รู้ตัวว่าเราไม่มีนมให้ลูกกิน ลูกกินเท่าไหร่เค้าก้อไม่อิ่มเอาแต่ร้องทั้งวัน

เราก้อคิดว่าลูกเราเลี้ยงยาก คืนนั้นลูกร้องไห้มาก เกือบบีบคอลูกตายค่ะ จริงๆ แบบเข้าใจว่าเนี่ยแหละคืออารมณ์ชั่ววูบที่แม่ฆ่าลูก แต่สติอย่างเดียวค่ะ สติมาก่อนเลยยังไม่ได้หักคอลูกเหอๆๆๆ แล้วเผอิญเด็กมันร้องเหนื่อยหลับไปเอง ถ้างั๊นป่านนี้โหน่งคนติดคุกอยู่น่ะค่ะ

เป็นกำลังใจให้เพื่อนคุณดีขึ้นไวๆนะคะ

พี่ฟังดูที่น้องโหน่ง(ขอใช้สิทธ์เป็นพี่นะแก่แล้ว)เล่ามาก็น่ากลัวนะมันเกิดจากเครียดจัดเหรอ
พี่เป็นแค่แป็บเดียวคือหงุดหงิดน้ำนมไม่ออก แต่ที่น้องคนนี้เป็นมันหลายๆอย่างไม่รู้มีส่วนมั้ย
พูดไปก็ไม่ดีเขาเป็นเมียเจ้านายของพี่เองแหละก็เลยไม่ได้แนะนำอะไรมากมายแต่ที่ถามมาเราก็พูดในเรื่องความเป็นจริงเนอะ คือตอนที่ยังไม่คลอดเขาหึงสามีม๊ากๆๆๆหึงผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้ว่างั้นเหอะรวมไปถึงกะเทยด้วยไม่ได้พูดเกินนะโดยรวมแล้วก็เครียดเรื่องนี้แล้วมามีลูกอีก
ก็ไม่รู้ว่าจะยังไงเพื่อนๆหลายคนไม่อยากจะยุ่งกลัวเขาแสร้งทำแต่พี่กลัวว่าหากเป็นจริงสงสาร
ลูกที่เกิดมาก็ต้องการความอบอุ่นจากอกแม่ ก็เลยเจือกไปนิดหน่อยบอกให้แฟนเขาพาไปวัดหรือไปรับอากาศภายนอกบ้าน เหมือนน้องโหน่งบอกสติเท่านั้นแต่น้องคนนี้ในความรู้สึกของพี่คงอยากมากก็ได้แต่ให้กำลังใจสามีเขาห่างๆ แถวบ้านพี่ที่กินของผิดแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนกินได้บางคนกินไปชักตาค้างก็พวกอาหารนี่แหละ

น่าจะเรียกว่า ภาวะซึมเศร้าหลังคลอด นะคะ
คุณแม่หลังคลอดส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นกันค่ะ
เก๋ลองหาข้อมูลมาให้อ่าน เผื่อฝากให้เพื่อนคุณ nooja ด้วย
<a href='http://www.dmh.go.th/sty_libnews/news/view.asp?id=4338' target='_blank'>อาการซึมเศร้าหลังคลอด</a>

ปล.แอบแซวน้องโหน่ง อาการอยากบีบคอลูกให้ตาย น่าจะมิใช่ซึมเศร้านะออกแนวคลุ้มคลั่งมากกว่า อิอิ
เพราะพี่ก็เป็นจนถึงเดี่ยวนี้ เวลาปีศาจ 2 ตัว (5ขวบ กับ 1 ขวบ) กวนโอ๊ย..

tewatera เขียน:น่าจะเรียกว่า ภาวะซึมเศร้าหลังคลอด นะคะ
คุณแม่หลังคลอดส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นกันค่ะ
เก๋ลองหาข้อมูลมาให้อ่าน เผื่อฝากให้เพื่อนคุณ nooja ด้วย
<a href='http://www.dmh.go.th/sty_libnews/news/view.asp?id=4338' target='_blank'>อาการซึมเศร้าหลังคลอด</a>

<span style='color:deeppink'>มายกมือว่าเป็นPostpartum Bluesค่ะ อาบน้ำไป น้ำตาก็ไหลเป็นทาง

อาการและสาเหตุุก็ตามทฤษฎีเลยค่ะ

การคลอดลูกเป็น ข่าวดี เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนมีความสุข
ทั้งครอบครัว สามี พ่อแม่สามี พ่อแม่ตัวเอง และตัวแม่เองก็มีความสุข

ช่วงเวลาที่ถัดไปอีกเล็กน้อย
นอกจากฮอร์โมนในร่างกายของแม่ที่เปลี่ยนแปลง และมีผลกับอารมณ์ความรู้สึกของแม่แล้ว

โจทย์ใหม่คือการเลี้ยงลูกและชีวิตหลังจากนั้น สร้างความกดดันให้กับแม่มือใหม่อย่างมาก
เป็นความเครียดในระดับที่แตกต่างกันไปตามลักษณะพื้นฐานนิสัยเดิมของคนเป็นแม่
และแตกต่างไปตามการดูแลของผู้คนรอบข้าง


แม่หลายคนก็ทำใจ รับสถานการณ์ที่จะเปลี่ยนแปลงไปหลังจากคลอดลูก
แต่เมื่อเจอเข้าจริงๆ หลายคนใช้เวลาและความอดทนมากในการตั้งรับ

หลังจากเครียดเพราะต้องระมัดระวังตัวเองและลูกระหว่างตั้งครรภ์แล้ว
ก่อนคลอดก็กลัว เมื่อคลอดแล้วความรู้สึกก็ยังไม่ได้ผ่อนคลายไปมากนัก
ก็ต้องวุ่นวายฉุกละหุกกับการเลี้ยงเจ้าตัวเล็ก เป็นความเครียดที่ต่อเนื่องสะสม


ในรายที่แม่อยู่ กับครอบครัว อยู่ก็พ่อแม่สามี
หรืออยู่กับพ่อแม่ของตัวเองก็อาจจะรู้สึกผ่อนคลายได้มากกว่า
ยังพอจะมีคนช่วยรับช่วงต่อดูแล หรือให้คำปรึกษาเรื่องการดูแลเจ้าตัวเล็กได้
แต่สำหรับแม่ที่แยกครอบครัวมาอยู่กับสามีโดยลำพังแล้ว
ส่วนใหญ่สามีก็ต้องออกไปทำงาน ก็มีแนวโน้มที่จะซึมเศร้าหลังคลอดได้มากกว่า

นี่เลยค่ะ ข้อนี้มีผลกับแม่มือใหม่อย่างตัวเองมากๆ
เพราะตัวเองนี่แม่มาหาแล้วเราก็ท้องพอดี แม่ก็บอกว่าเนี่ยมาไม่ได้จังหวะ
เพราะแม่มาอยู่หกเดือนก็เบื่อมากๆแล้ว พอแม่กลับเราก็ท้องหกเดือนพอดี
ไอ้ครั้นจะให้มาอีกตอนเราคลอดก็สงสาร แม่แบบเบื่อเมืองนอกเมืองนามาก

แม่สามีก็อยู่ไกลกันมาก แถมเค้าก็มาอยู่ตอนเราคลอดได้แค่2อาทิตย์
แล้วเค้าต้องไปทำธุระกิจของเค้า เรางี้Postpartum Bluesรับประทานเลย

ฮอร์โมนในร่างกาย ตัวเองก็เปลี่ยนแล้วส่วนใหญ่ก็มีความกดดันเรื่องการเลี้ยงลูก
รู้สึกว่าทำอะไรไม่ถูก บางคนลูกไม่กินนมหรือบางคนลูกร้องเกร็ง
ก็เป็นความเครียดที่เกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมดา

ถ้าเป็นคนปกติ แม่จำนวนหนึ่งจะรับมือกับปัญหาเหล่านี้แบบเฉยๆ
แต่ก็จะมีแม่บางคนที่จะไม่มั่นใจในตัวเอง แล้วเข้าสู่ภาวะซึมเศร้า รู้สึกหดหู่
รู้สึกว่าไม่เคยต้องทำอะไรอย่างนี้มาก่อน ถ้าไม่มีคนช่วยก็จะรู้สึกว่าตัวเองแบกรับอยู่เพียงคนเดียว

อันนี้ก็ใช่ เพราะตอนลูกคลอดได้เดือนสองเดือน สามีเดินทางบ่อยมากกกกก
แม่มือใหม่อย่างเราน้ำตาไหลเป็นทาง แต่ก็เป็นแป๊ปเดียวค่ะ

อย่างเพื่อนคุณ noojaนี่ ต้องให้คุณหมอหาสาเหตุุดูแล้วล่ะค่ะว่าเกิดจากอะไร
ขอให้เพื่อนคุณ nooja หายจากอาการที่ว่านี้ไวไวนะคะ
ลูกกับแม่จะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขค่ะ



</span>

หน่อยว่าน่าจะเป็นภาวะเศร้าหลังคลอด เหมือนที่ท่านอื่นๆว่ามานะคะ

กรณีหน่อยตอนที่เพิ่งคลอด มีเรื่องทะเลาะกับสามีได้ทุกวัน อยากกลับเมืองไทยมากตอนนั้น ไม่เอาใครเลยค่ะ พ่อแม่สามี พี่น้องสามี หน่อยทะเลาะเรียบเลย หนักเข้าจนอยากหย่า เตรียมเอกสาร เดินทางกลับ จองตั๋ว คือเอาว่าเลิกแน่ๆ สามีเขาเลยว่าต้องหาอะไรให้หน่อยทำ ไม่งั้นว่างจัด คิดเรื่องโน้นเรื่องนี้ตลอดเวลา

ตอนนั้นพอดีหน่อยได้พยาบาลที่เขามาดูแลเราที่บ้านหลังคลอด เขาก็ถามเราว่าเรามีอาการเครียด หรือเหงามากๆบ้างมั้ย ถ้าหากมีอะไรก็เล่าให้เขาฟังได้เลย อย่าอายที่จะพูด ปัญหาระหว่างสามี ปัญหาต่างๆในครอบครัว หน่อยเองก็ไม่กล้าพูดอะไร เพราะเขาเป็นคนแปลกหน้าสำหรับหน่อย หน่อยเองคงไม่เล่าเรื่องส่วนตัวให้เขาฟังหรอก (หน่อยคิดแบบนั้น)

สุดท้ายคุณพยาบาลก็ต้องนัดเจอแล้วคุยกับสามีหน่อยแทน เราถึงรู้และเข้าใจว่าภาวะที่หน่อยเป็นตอนนั้นเกิดจากฮอโมน และเป็นอาการที่เราเรียกว่า ภาวะเศร้าหลังคลอดนี่หละค่ะ แต่บางคนก็ไม่เป็นนะคะ


หากคุณมีน้ำใจอยากช่วยเพื่อนคนนี้ การบำบัดง่ายเบื้องต้นเลยก็พยามชวนพูดชวนคุย หาอะไรทำ แต่อย่าบอกเขาว่าให้เธอหาอะไรทำนะคะ เพราะเรา(คนที่เศร้า) จะไม่ทำหรือทำแค่สองนาทีก็เลิก แล้วเศร้าต่อ ทางที่ดีคือพยามชวนเขาทำ ทำเป็นเพื่อนกัน ทำอาหารทานกัน ให้เอาใจใส่ที่ตัวเขามากหน่อย ให้เขารู้สึกว่าเป็นคนพิเศษ แต่อย่าให้เขารู้ว่าเราคิดว่าเขาไม่สบาย

ชวนเขาคุยเรื่องที่เขาอยากคุย ให้เขาได้พูด ได้ระบายออกมา

เท่านี้หน่อยว่า สักไม่เกิน สองอาทิตย์ อาการดีขึ้นแน่ค่ะ

ใช่ค่ะเค้าน่าจะต้องการเพื่อนเหมือนคุณหน่อยพูด ขนาดคุณหญิงแม่ของโหน่งไม่ได้คลอดลูก แต่ให้มาอยู่สวิสสามเดือนแกยังซึมเศร้าเลย แกบอกอยากหาคนไทยพูดด้วย เพราะเบื่อคุยแต่กะลูกของตนเอง

พี่หนูจ๋าลองทำเหมือนที่คุณหน่อยบอกก้อดีนะคะได้บุญด้วยค่ะ

เข้ามาขอบคุณ k.tewatera k.นิรินธนา k. noi007
ก่อนอื่่นต้องขอขอบคุณทุกๆคนที่มีน้ำใจช่วยกันแนะนำ
และให้กำลังใจแก่น้องคนที่ป่วยนะคะ อยากทำเหมือนที่
คุณหน่อยแนะนำจัง สำหรับวันนี้แน่ใจแล้วว่าเขาเป็นจริงๆ
ก็อยากจะช่วยเขาในใจนะเติมร้อยแต่ก็ลำบากมากเพราะอยู่ไกลกัน
อีกอย่างตอนนี้ไปอยู่โรงพยาลแล้วคงเป็นหน้าทีของหมอแล้วหละ
และขอบคุณน้องโหน่งอีกครั้งนะ หากมีอะไรคืบหน้าจะมาบอกอีกทีนะ
รู้แต่ว่าเขาเริ่มที่จะไม่รู้จักเพื่อนๆและไม่พูดกับใคร สงสารเขาจับใจช่วยเขาไม่ได้

nooja เขียน: ...
อีกอย่างตอนนี้ไปอยู่โรงพยาลแล้วคงเป็นหน้าทีของหมอแล้วหละ
.....
รู้แต่ว่าเขาเริ่มที่จะไม่รู้จักเพื่อนๆและไม่พูดกับใคร สงสารเขาจับใจช่วยเขาไม่ได้

คุณคะ ถึงว่าเขาอยู่โรงพยาบาล แล้วแต่อย่าคิดว่าหมอจะช่วยบำบัดเขาได้ดีเท่าเพื่อนเลยค่ะ เพราะหากคุณหมอพูดภาษาไทยไม่ได้ ไม่ได้นับถือศาสนาพุทธ ไม่ได้เข้าใจว่ามารยาทความเป็นไทย ฉันไดก็ฉันนั้นหละค่ะ เพราะอาการของโรคต้องการยาใจมากกว่ายาปฏิชีวะนะ นะคะ

ยังไงซะหน่อยว่าคุณก็ไปเยี่ยมเขามั่งนิดหน่อย โทรหานิดหน่อย ตอดนิด ชวนคุยหน่อยให้เขารู้สึกว่าเขามีเราอยู่ใกล้ๆ ให้รู้สึกว่ายังมีใครอยู่กับเขา รักเขา ไม่ได้รักแต่เด็กที่เกิดใหม่ ตัวเขาเองจะทำอย่างไรใหยังเป็นคนที่ทุกคนรักใคร่
ถึงไม่ได้อะไรกลับมาจากเขา แต่หน่อยเชื่อว่าคำว่าเพื่อนที่ดี หน่อยว่าคงได้รับกลับมาอย่างแน่นอนค่ะ

ยังไงหน่อยหวังเหลือเกินว่า เพื่อนของคุณเธอจะสามารถกลับมาใช้ชีวิตแบบปกตินะคะ
เอาใจช่วยอย่างเต็มที่ค่ะ

ขอบคุณมากค่ะคุณหน่อยที่เป็นกำลังใจช่วยแนะนำอย่างดียิ่ง
บอกได้คำเดียวตอนนี้พูดได้แต่ว่าน่าสงสาร หมอเขาห้ามเยี่ยม
มีแต่สามีเขาคนเดียวที่เยี่ยมได้ อีกอย่างไปแนะนำให้สามมีเขาว่า
ให้พูดคุยเยอะๆ แต่คนไข้ไม่สนใจเข้าใจเขาเป็นฝรั่งป่วยก็หมอดูแล
แต่เขาไม่เข้าใจว่าภรรยาเขาป่วยหนักต้องรักษาอย่างไร สามีเขามาบอกว่า
เอารูปถ่ายลูกให้ดูก็บอกอือจำได้แต่ไม่มีความเป็นแม่ที่ห่วงลูกเลยภาษาก็ไม่เก่ง
แล้วไม่รู้เมื่อไหร่จะดีขึ้นก็ได้แต่ภาวนาเช่นกัน
เรื่องนี้ขอปรึกษาต่อจ้าคือรู้มาว่าเริ่มวันแรกที่เขามีอาการเขาเห็นเลือดที่ห้อง
ที่เขาเพิ่งย้ายมาอยู่ได้สองวันและบอกว่าเคยมีการฆ่ากัน แล้วเขาก็หนีไปอยู่บ้านเพื่อน
ที่ใกล้กันและเห็นเพื่อนแฟนเขาที่เพิ่งตายมาอยู่ที่บ้านด้วยกลัวว่าจะมีคนมาฆ่าแฟนเขา
เห็นและได้ยินว่างั้นเหอะตอนที่เป็นไปอยู่ห้องคนไทยเขาพูดเรียกชื่อหลวงพี่เณรทางอีสาน
ไม่รู้ว่าใครรู้จักหรือเคยได้ยินมาบ้าง พี่คนไทยเขาบอกว่าเริ่มแรกพูดเหมือนเขามีร่างทรง
มาตอนนี้ได้แต่รอเพราะแฟนเขาก็ไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น ฉันฟังหมออย่างเดียว ป่วยก็มีหมอ

nooja เขียน:ตอนนี้พูดได้แต่ว่าน่าสงสาร หมอเขาห้ามเยี่ยม
มีแต่สามีเขาคนเดียวที่เยี่ยมได้ อีกอย่างไปแนะนำให้สามมีเขาว่า
ให้พูดคุยเยอะๆ แต่คนไข้ไม่สนใจเข้าใจเขาเป็นฝรั่งป่วยก็หมอดูแล
แต่เขาไม่เข้าใจว่าภรรยาเขาป่วยหนักต้องรักษาอย่างไร สามีเขามาบอกว่า
เอารูปถ่ายลูกให้ดูก็บอกอือจำได้แต่ไม่มีความเป็นแม่ที่ห่วงลูกเลยภาษาก็ไม่เก่ง
แล้วไม่รู้เมื่อไหร่จะดีขึ้นก็ได้แต่ภาวนาเช่นกัน 
เรื่องนี้ขอปรึกษาต่อจ้าคือรู้มาว่าเริ่มวันแรกที่เขามีอาการเขาเห็นเลือดที่ห้อง
ที่เขาเพิ่งย้ายมาอยู่ได้สองวันและบอกว่าเคยมีการฆ่ากัน แล้วเขาก็หนีไปอยู่บ้านเพื่อน
ที่ใกล้กันและเห็นเพื่อนแฟนเขาที่เพิ่งตายมาอยู่ที่บ้านด้วยกลัวว่าจะมีคนมาฆ่าแฟนเขา
เห็นและได้ยินว่างั้นเหอะตอนที่เป็นไปอยู่ห้องคนไทยเขาพูดเรียกชื่อหลวงพี่เณรทางอีสาน
ไม่รู้ว่าใครรู้จักหรือเคยได้ยินมาบ้าง  พี่คนไทยเขาบอกว่าเริ่มแรกพูดเหมือนเขามีร่างทรง
มาตอนนี้ได้แต่รอเพราะแฟนเขาก็ไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น ฉันฟังหมออย่างเดียว ป่วยก็มีหมอ

<span style='color:deeppink'>เข้ามาอ่านต่อ เฮ้อ น่าสงสารจังค่ะ
แล้วที่รพ.เค้ามีบริการจัดหาล่ามที่เป็นคนไทยให้มั้ยคะ

อย่างกรณีเพื่อนคุณnoojaนี่เป็นเรื่องทางจิตเวช
แล้วยังมามีปัญหาทางด้านการสื่อสารอีก

แบบนี้ทางรพ.ต้องใช้บุคคลากรทางการแพทย์กับล่ามคนไทยมาช่วยกัน
ขืนมานั่งใช้ภาษาอื่น รับประกันได้ อีกนานค่ะ
คือการสื่อสารที่ใช้ในการบำบัดทางจิต
คงต้องอาศัยคนไทย ใช้ภาษาไทยช่วยแหละค่ะ พี่ว่าถึงจะดีขึ้นมาไวไว
มาป่วยไข้ไกลบ้านนี่ทรมานใจจริงๆเล้ย


ไงๆคุณnoojaลองคุยกับสามีของเพื่อน
รึเวลาไปเยี่ยมถ้าเราสอบถามทางรพ.ได้ก็ลองถามทางรพ.ดูนะคะ
แต่ละประเทศกฎระเบียบข้อปฏิบัติแตกต่างกันออกไป
แต่เราคนไทยพลัดถิ่นมาไกลบ้าน ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติแหละเนอะ


เคสนี้คงต้องให้ทางคุณหมอหาสาเหตุุุุุุดูเหมือนที่พี่บอกข้างต้นแหละค่ะ
นี่ถ้าเป็นคนที่อยู่ใกล้ๆกันพี่อาสาไปช่วยแล้วเนี่ย
(ภาษาไม่ได้เก่งหรอกค่ะ แต่อาศัยความรู้ที่เรียนมา กับความรู้ด้านภาษาแค่หางอึ่ง)
คิดว่าน่าจะพอช่วยเหลือกันได้


ไงไงก็ฝากส่งกำลังใจไปให้เพื่อนให้หายไวไวนะคะ</span>