มาเล่าประสบการณ์การคลอดลูกคนที่สองจ้า

[bchaiwan]

พอกลับมาแล้วก็เลยโทรหาพ่อกับแม่ที่บ้าน ตอนนี้ไม่รู้ว่าท่อน้ำตาแตกหรือเปล่า เพราะร้องไห้ไม่หยุด บอกไม่ถูกความอดทนที่จะทำให้คนอื่นเห็นว่าเราทีหายไปหมด สามีกับพยาบาลตกใจกันใหญ่ เพราะตั้งแต่เริ่มแรกจนกลับมาถึงโรงพยาบาล ลิไม่มีร้องไห้หรือทำหน้าเบื่อให้เห็น พอโทรกลับไทย ร้องไห้เหมือนจะขาดใจ แต่ที่จริงอาจเป็นโล่งใจมากกว่า พอเสร็จก็เลยคุยกับสามีว่าทำอย่างไงดี เพราะว่าตอนแรกว่าหลังคลอดซักสองเดือนจะกลับเมืองไทยเพื่อให้ที่บ้านช่วยดูแล แต่ตอนนี้แผนนี้ต้องเปลี่ยน จะให้แม่มาช่วยหรือไม่อีกอย่างก็ต้องส่งลูกกลับเมืองไทย คือเมลิสสา พอได้ฟังก็เกิดอาการเศร้า แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

พอสามีกลับไป ลิเริ่มบ่อน้ำตาแตกอีกแล้ว คิดแค่ว่าลูกจะต้องกลับเมืองไทย เพราะเป็นอย่างงี้ ร้องไห้ไม่หยุดจนพยาบาลตกใจนึกว่าเจ็บแผล ก็เลยว่าร้องไห้ว่าคิดว่าถ้าแม่ไม่ได้วีซ่า คงต้องลูกไปแน่ๆ เขาก็บอกว่าไม่ต้องห่วง เดี๋ยวรัฐบาลต้องช่วย

หลังจากผ่าตัดคลอดลูกได้ประมาณวันที่หก ลิก็เริ่มเดินได้ ที่เดินได้เพราะกลัวว่าถ้าไม่พยายามมันจะเดินไม่ได้เลย ก็แข็งใจเดิน มันทรมานมาก เราก็ต้องพยายาม ลูกลิไม่ต้องเลี้ยงเลย พยาบาลเอาไปช่วยเลี้ยงตลอด พอเดินได้นิดหน่อย ก็พยายามพาลูกเดิน เดินเข้าไปห้องนั่งเล่นของโรงพยาบาล จอดรถลูกติดกับเด็กอีกคน ก็มองว่าเขาคงเพิ่งคลอดมั้ง แต่ที่ไหนได้เขากำลังจะกลับบ้าน มองดูแล้วเหมือนลูกเราตัวใหญ่กว่าเขาสองเท่าได้ ต๊าย เพิ่งรู้ว่าลูกเราตัวใหญ่กว่าเด็กฝรั่งแท้ๆ ซะอีก

อยู่โรงพยาบาลได้ 10 วัน เขาก็ไล่ออกจากโรงพยาบาล 555555 กลับบ้านได้แล้ว ดีใจมาก กลับมาอยู่บ้านอาทำเรื่องขอวีซ่าให้แม่ เสร็จได้รับวีซ่าภายใน 3 วัน ซื้อตั๋วเครื่องบินแล้วพร้อมเดินทาง สามีไปรับแม่ที่สนามบินที่เดนมาร์ก แล้วหลังจากนั้นก็นั่งรถกลับบ้านซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงประมาณ 700 กิโลเมตร ลูกตอนนั้นได้ประมาณ 1 เดือนได้

พอกลับมาบ้าน สามีก็ต้องไปทำงานตามปกติ ลิก็อยู่บ้านกับแม่และลูก แต่เมลิสสาต้องไปเดย์แคร์ ทางเดย์แคร์ก็โทรมาตาม แล้วจะให้ทำอย่างไงเนี้ย ไม่มีคนพาลูกไปส่ง เราก็ต้องขับรถไปส่งลูกเอง รถก็คันใหญ่ ต้องปีนขึ้นไปเอาลูกใส่ที่นั่ง ไปรับไปส่งลูก บอกได้เลยตอนช่วงนั้น ต้องไปหาหมอหลายรอบเพราะแผลอักเสบ เพราะว่าไม่เจียมสังขาร ขับรถพาลูกไปเดย์แคร์ ไหนจะไปซื้อของใช้ในบ้าน พวกอาหารการกินอีก เหอ เหอ เหอ

หลังจากนั้น ดานนี่ได้ประมาณปลายเดือนกันยายนก็เป็นเรื่องเลย ไข้ขึ้นค่ะพี่น้อง นอนให้นมลูกอยู่ในห้องนอน แม่กับเมลิสสาอยู่ห้องรับแขก ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกจากที่นอน ร้องเรียกแม่ แม่มาให้หนูหน่อย หนูไม่ไหวแล้ว แม่เขาไม่ได้ยินเพราะเขานอนหลับกลางวันกับเมลิสสา ทำอย่างไงดีละทีเนี้ย โทรศัพท์ก็อยู่ใกล้ตัว พลิกตัวก็ไม่ได้ ลุกขึ้นก็ไม่ไหว ก็ได้แต่ร้องเรียกแม่ ประมาณหนึ่งชั่วโมง แม่ได้ยินเสียงร้อง รีบวิ่งมาดูว่าเป็นอะไร บอกแม่พร้อมน้ำตาว่า หนูขยับตัวไม่ได้เลย หนูหนาวมาก เอาโทรศัพท์มาให้หนูหน่อยซิแม่ แม่วิ่งหาโทรศัพท์แล้วลิก็โทรบอกสามีว่าลิไม่ไหว อีกชั่วโมงกว่าสามีก็กลับมา ตอนนั้นลิเริ่มมีแรงแล้ว เพราะแม่เอายามาให้ทาน

พอสามีมาถึงก็พาลิไปอนามัยประจำหมู่บ้าน หมอตรวจแล้วพาให้น้ำเกลือเลยทันที เรียกรถฉุกเฉินมารับไปโรงพยาบาลแถวเมืองที่อยู่ เพราะตอนนั้นลิไข้ขึ้นสูงเกือบ 40 องศา แต่ก็ยังคอยปลอบใจสามีว่าไม่เป็นไรหรอกนะ ฉันไม่ตายหรอก เดินทางประมาณ 40 นาที ถนนที่ไปก็ต้องปีนเขาไป ดีว่าอากาศวันนั้นดีมาก ไม่งั้นก็คงแย่เลยเพราะถนนมันขึ้นตามเขา

พอถึงโรงพยาบาล อาการหนาวเย็นมันมาอีกแล้ว บอกสามีว่าฉันไม่ไหวแล้ว ทั้งหนาวทั้งปวด ปวดมาก ขอยาพยาบาลทานก่อน พอผ่านพ้นไป 1 ชั่วโมง หมอก็มาดูอาการ ตอนนี้หมอก็จะให้ยา ฉีดยา เพราะว่าแผลตรงเอวมันติดเชื้อ กรรมของเวนอีกแล้ว เขาก็บอกว่าต้องรอดูอาการ บอกได้เลยว่าตอนเป็นนะ มันทรมานมาก เจ็บนมก็เจ็บเพราะลูกไม่ได้กินนม ไหนจะเจ็บแผล หนาวตลอดเวลา ไข้ขึ้นถึง 41 เกือบ 42 องศา เดินไม่ได้ เพราะปวดแผลมากๆ แต่ก็ไม่ร้องไห้ให้ใครเห็น ไม่ร้องโอดโอย ได้แต่ยิ้มรับสภาพ

หลังจากอยู่โรงพยาบาลได้ 2 วัน อาการไม่ดีขึ้น เขาจะทำอย่างไงอาการที่เกิดขึ้นมันก็ไม่หาย หมอประจำตัวเกี่ยวกับไตที่โรงพยาบาลในเมืองหลวงเลยบอกให้ย้ายลิเข้าเมืองหลวง เพราะอาการไม่ปกติแล้ว เขามีเครื่องบินมารับ อาการในวันนั้น คือหนาวเย็นตลอด พลิกตัวไม่ได้เพราะจะปวดท้องอย่างรุนแรง กินอะไรไม่ได้ แม้แต่ดื่มน้ำก็ปวดจนน้ำตาเล็ด พอไปถึงโรงพยาบาล เขาก็พาลิไปพักในห้องเล็กๆ เพื่อรอเวลาไปเอ็กซเรย์ ลิต้องดื่มน้ำ 1 เยีอกใหญ่ๆ เพราะให้มีน้ำเข้าไปในไต บอกได้เลยว่ามันทรมานมาก เดินน้ำแต่กลืนครั้งหนึ่ง มันเหมือนมีเข็มเป็นร้อยเป็นพันเล่มวิ่งผ่านคอเราเข้าไป น้ำตาไหลตลอด บอกพยาบาลที่ดูแลว่าฉันไม่ไหวแล้ว ฉันทรมานเหลือเกิน พยาบาลวิ่งกันตลอดเพราะว่าลิไม่เคยบอกเขาว่าลิเจ็บ แต่ครั้งนี้ลิบอกเขาแสดงว่าเกินกว่าที่เขาคิด เขาเอายาระงับปวดมาฉีดให้ แต่อาการก็ไม่หายไป พยายามกลั่นใจดื่มน้ำให้หมด เพื่อจะได้ไปเอ็กซเรย์ หมอมาตรวจแล้วบอกหน้ากันใหญ่

พอถึงเวลาไปเอ็กซ็ เขาเข็นลิไป แค่เขาขยับเตียงแค่นั้น ลิก็เจ็บแล้ว ทรามานมาก น้ำตาก็ไหลตลอดแต่ก็กัดฟันสู้ พอถึงห้องเอ็กซเรย์ เขาต้องเปลี่ยนเตียง บอกให้เราขยับตัว เราก็บอกว่าฉันขยับไม่ได้ เขาก็มายก แค่นั้นแหละ ทีนี่ร้องไห้แบบมีเสียงเลย เพราะมันเหมือนว่าท้องเรามันจะหลุดของจากตัว พยาบาลเขารีบวิ่งไปเอายามาฉีดให้ 2 เข็ม จนอาการปวดเริ่มบรรเทา

[tak - vr.]

ขอนับถือในความอดทนของคุณมากนะคะดิฉันอ่านไปแทบจะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด
ต่อไปนี้ก็ขอให้มีแต่ความสุขและสุขภาพแข็งแรงนะคะ
เป็นกำลังใจให้คะ

[pimlapas]

น้องลิ เล่าได้เห็นถึงความเจ็บปวดเลยนะเนี่้ย เป็นพี่จะทนได้หรือเปล่า หรือ ณเวลานั้นเราต้องทนให้ได้นั้นแหละ แต่ว่าพี่คงร้องออกมาดังๆ อ๊ะนะ เพราะมันเป็นทางเดียวที่จะทำได้ คงไม่อายใครมั้ง ฮาๆๆๆ ขนาดพี่ปวดท้องเมน บางเดือนนะร้องไห้เลย สามีก็ยังกลัวว่า เจ็บที่เราว่า มันเจ็บขนาดต้องร้องไห้เลยเหรอ โถ ก็มันเจ็บนี่หวา

[bchaiwan]

gardiner007 โพสเมื่อ Yesterday at 11:01 am
  อ่านแล้วพี่มีความอดทนสูงมากๆๆเลยค่ะถ้าเป็นหนูคงทนไม่ได้แหกปากลั่นแน่นอนค่ะ ดีใจด้วยนะคะที่พี่ผ่านวันนั้นมาแล้ว ขอบคุณที่นําเรื่องของพี่มาให้ำด้อ่าน ขอให้มีความสุขมากๆๆนะคะ จะรอตอนต่อไปค่ะ

ขอบคุณค่ะ ตอนนั้นได้แต่ท่องไว้นะคะ ว่าเราต้องอดทนเพื่อคนอื่น ไม่ใช่เราคนเดียว เวลาคิดถึงคนที่เรารักทำให้เรามีแรง และอดทนมากเลยค่ะ แต่ก่อนเกิดเรื่อง ก็กลัว ไม่กล้า อะไรสารพัด พอเรื่องเกิดขึ้น เราทนได้เฉยเลย

tak - vr. โพสเมื่อ Yesterday at 12:40 pm
  ขอนับถือในความอดทนของคุณมากนะคะดิฉันอ่านไปแทบจะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด
ต่อไปนี้ก็ขอให้มีแต่ความสุขและสุขภาพแข็งแรงนะคะ
เป็นกำลังใจให้คะ

ขอบคุณค่ะ ตอนนั้นมันเจ็บปวดสุดๆ เลยค่ะ แต่ตอนนี้ก็ลืมๆ มันบ้างแล้ว แล้วก็กลับไปคิดก็ขำๆ ว่าตัวเองทำไปได้เนอะ

แม่หนูดี โพสเมื่อ Today at 01:01 am
  น้องลิ เล่าได้เห็นถึงความเจ็บปวดเลยนะเนี่้ย เป็นพี่จะทนได้หรือเปล่า หรือ ณเวลานั้นเราต้องทนให้ได้นั้นแหละ แต่ว่าพี่คงร้องออกมาดังๆ อ๊ะนะ เพราะมันเป็นทางเดียวที่จะทำได้ คงไม่อายใครมั้ง ฮาๆๆๆ ขนาดพี่ปวดท้องเมน บางเดือนนะร้องไห้เลย สามีก็ยังกลัวว่า เจ็บที่เราว่า มันเจ็บขนาดต้องร้องไห้เลยเหรอ โถ ก็มันเจ็บนี่หวา

ขอบคุณค่ะพี่พิม ลิก็อยากจะร้องเหมือนกันค่ะ แต่ ณ เวลานั้น ลิต้องเข้มแข็ง และอดทนค่ะ เพราะว่าถ้าลิร้องออกไป คนอื่นจะเป็นกังวลกับลิกันหมด ลิอยากให้ญาติๆ พ่อแม่ และก็สามีสบายใจค่ะ ก็ต้องอดทน มาตอนนี้ยังนึกเลยว่า เอ้อ เราโค ตะ ระ อดทนเลยเนอะ

[futuremaman]

โอ้โห อ่านแล้วขอชื่นชมในความอดทนของพี่จริงๆค่ะ เก่งมากๆเลย กำลังใจดีจังเลย เป็นหนูคงโวยวายลั่นไปแล้วไม่มีทางได้ครึ่งของพี่แน่นอน ฮี่ๆๆ เก่งจริงๆค่ะ นี่ล่ะค่ะสาวไทยใจแกร่งของแท้

หนูก็จะคลอดคนที่สองเดือนสิงหานี้ล่ะคะ เลยรีบเข้ามาเก็บประสบการณ์

พี่อดทนเก่งจริงๆค่ะ มองโลกในแง่ดีมากๆ ถึงแม้จะเจ็บก็ยิ้มสู้อย่างเดียว ไม่ทราบว่าพี่อยู่ประเทศอะไรคะ ขอปรบมือให้อีกทีจริงๆค่ะ

[เด็กชายข้าหลวง]

<span style='color:green'>พี่ตีขอชื่นชมในความอดทนของน้องลิค่ะ และยินดีด้วยมากๆที่ผ่านอะไรที่ร้ายๆมาได้ ขอให้สุขภาพสมบูรณ์และแข็งแรงตลอดไปนะคะ...</span>

[Ping]

น้องลิก็ได้รับสิ่งที่ดีมีค่าตอบแทนจากความเจ็บปวด พี่ว่าลิมีความอดทนมากๆแต่ตอนนี้ก็คงจะมีความสุขปนความยุ่งกับลูกๆแทน

[banyen chakhamrueang]

you are vare good

[bchaiwan]

futuremaman โพสเมื่อ March 08, 2009 08:53 am
  โอ้โห อ่านแล้วขอชื่นชมในความอดทนของพี่จริงๆค่ะ เก่งมากๆเลย กำลังใจดีจังเลย เป็นหนูคงโวยวายลั่นไปแล้วไม่มีทางได้ครึ่งของพี่แน่นอน ฮี่ๆๆ เก่งจริงๆค่ะ นี่ล่ะค่ะสาวไทยใจแกร่งของแท้

หนูก็จะคลอดคนที่สองเดือนสิงหานี้ล่ะคะ เลยรีบเข้ามาเก็บประสบการณ์

พี่อดทนเก่งจริงๆค่ะ มองโลกในแง่ดีมากๆ ถึงแม้จะเจ็บก็ยิ้มสู้อย่างเดียว ไม่ทราบว่าพี่อยู่ประเทศอะไรคะ ขอปรบมือให้อีกทีจริงๆค่ะ

ขอบคุณค่ะ พี่ก็คิดว่าคงทำไม่ได้แหละค่ะ แต่พอถึงตรงนั้น มันทำได้อย่างเดียวค่ะ คือต้องอดทน ถึงแม้จะเจ็บหรือทรมาน มันก็ไม่สามารถทำอย่างอื่นได้ เพราะว่ามันเกิดแล้ว

อย่างไงก็ขอให้น้องคลอดลูกง่ายๆ นะคะ คลอดแล้วก็ขอให้เลี้ยงง่ายๆ

แต่เรื่องนี้ไม่ต้องกลัวนะคะ เพราะมันไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคน กรณีพี่เนี้ยเป็นเพราะเลือดพี่มันไม่แข็งตัวนะคะ แล้วหมอเขาไม่คิดว่าจะเป็นรุนแรงแบบนี้ก็เลยเจ็บตัวมากหน่อย

เด็กชายข้าหลวง โพสเมื่อ March 08, 2009 10:39 am
  พี่ตีขอชื่นชมในความอดทนของน้องลิค่ะ และยินดีด้วยมากๆที่ผ่านอะไรที่ร้ายๆมาได้ ขอให้สุขภาพสมบูรณ์และแข็งแรงตลอดไปนะคะ...

ขอบคุณค่ะพี่ตีที่เข้ามาเป็นกำลังใจให้ลิ

Ping โพสเมื่อ Yesterday at 01:35 pm
  น้องลิก็ได้รับสิ่งที่ดีมีค่าตอบแทนจากความเจ็บปวด พี่ว่าลิมีความอดทนมากๆแต่ตอนนี้ก็คงจะมีความสุขปนความยุ่งกับลูกๆแทน

ขอบคุณค่ะพี่ผิง ลิก็คิดอย่างนั้นแหละค่ะพี่ ได้ในสิ่งที่เราต้องการแล้ว มันก็ต้องอดทนบ้าง แต่ตอนนี้ลิปวดหัวกับลิงที่บ้านมากเลยค่ะ ซนมาก เอาแต่ใจตัว ไม่พอใจก็ตีแม่ ปวดหัว ปวดหัว อีกอย่าง ลูกสองคนลิ มานชอบตีกันค่ะพี่ผิง

banyen chakhamrueang โพสเมื่อ Yesterday at 06:32 pm
  you are vare good 

ขอบคุณค่ะ

[bchaiwan]

เดี๋ยวลิจะมาต่อให้นะคะ ลูกชายลิไม่สบาย ลิเลยไม่มีเวลา

แต่จะบอกว่า เรื่องที่เกิดขึ้นก็ถือว่ายังโชคดีอยู่ที่ว่าเขาตรวจเจอว่าไตลูกลิใหญ่ผิดปกติ พอไปเช็คดูหลังคลอดแล้ว เขาปกติสมบูรณ์ทุกอย่าง แต่ที่ว่าดีนี่เพราะว่าลิได้มาคลอดในเมืองหลวง ทำให้เครื่องไม้เครื่องมือครบ ถ้าลิคลอดที่เมืองที่อยู่ ลิคงไม่อยู่มาเล่าเรื่องให้เพื่อนๆ ฟังหรอกค่ะ เพราะว่ามันจะไม่มีเลือดสำรองไว้เยอะ มันจะลำบากตรงนี้

แล้วอีกอย่าง เลือดไม่แข็งตัวเนี้ย ลิรู้ตั้งแต่คลอดเมลิสสาแล้วค่ะ เพราะหมอบอกว่า ถ้ามีลูกอีกให้ระวังตรงนี้ไว้ด้วย เพราะเลือดลิไม่จับตัวกัน มันต้องฉีดยา แต่ลิก็เสี่ยงเอาค่ะ เพราะว่าอยากมีลูกอีกคนหนึ่ง ไม่ได้เล่าให้ฟังมาก หลังเหตุการณ์บอกสามีว่า ลิรู้เรื่องนี้อยู่แล้วว่ามันคงต้องเกิดขึ้นไม่มากก็น้อย ก็เลยโดนด่าตามระเบียบ แต่ ณ วันนี้ก็ดีใจที่มีลูกสองคนไว้ข้างกายตัวเอง ถึงแม้จะซนเหมือนลิงก็เถอะ แต่สุขใจมากค่ะ

[dora_jam]

<span style='color:blue'>ตามมาอ่านเรื่องตอนคลอดน้องหน่ะค่ะ นับถือคุณลิมากๆค่ะ
เพราะคิดว่าตัวเองเจ็บท้องคลอดจนไม่อยากมีลูกอีกคนแล้วค่ะ
มาอ่านเรื่องของคุณลิแล้วเรื่องของตัวเองเป็นเรื่องเล็กๆเลยค่ะ
ตอนนี้เป็นยังไงบ้างค่ะหายดีหรือยัง จะมาติดตามอ่านอีกค่ะ</span>

[bchaiwan]

หลังจากออกจากห้องเอ็กซ์เรย์แล้ว วันรุ่งขึ้นหมอก็บอกว่าไตติดเชื้ออย่างแรง ต้องให้ยาแรง หลังจากนั้นอาการก็ดีขึ้นตามลำดับ ซึ่งครั้งนี้ลิอยู่โรงพยาบาล 2 อาทิตย์ ลูกอยู่บ้านกับแม่ แล้วสามีลิก็ทำงาน ซึ่งอยู่ไกลโรงพยาบาลประมาณ 700 กิโลเมตร พ่อแม่สามีก็มาเยี่ยมทุกวัน บางวันก็สองรอบ บางครั้งอยากกินอาหารไทย พ่อปู่แม่ย่าก็หาซื้อมาให้ พอครบกำหนดก็บินกลับ

พอเดือนพฤศจิกายน หมอก็โทรนัดผ่าตัดต่อท่อไตใหม่ ลิก็เดินทางไปคนเดียว เพราะสามีให้อยู่บ้านดูลูก แม่ลิก็อยู่ด้วย เข้ารับการผ่าตัดครั้งนี้เขาวางยาสลบค่ะ ตื่นมาอีกที ถุงข้างกายก็หายไป 55555 ดีใจมาก หมอได้บอกว่าได้ต่อท่อไตให้แล้วนะ แต่ทิ้งอุปกรณ์ไว้ในไต เดี๋ยวเดือนหน้าให้กลับมาอีกจะเอาออกให้ แบบฝากที่ระลึกไว้ดูต่างหน้าก่อนอะค่ะ หลังจากอยู่โรงพยาบาล 4 วัน หมอก็ให้กลับบ้าน แต่ด้วยสามีเขาจะเข้ามาประชุมที่เมืองหลวง ลิก็เลยรอกลับพร้อมกัน

ลิรอสามีที่บ้านอาประมาณ 2 วัน ก็ให้พ่อสามีไปส่งที่โรงแรมที่สามีพัก ลากกระเป๋าอีท่าไหนไม่รู้ หกล้มที่หน้าโรงแรมนั่นแหละ เวนอีกแล้ว ดีนะไม่เป็นอะไรมาก โอ้ยไม่รู้เป็นอะไรเนอะ อุบัติเหตุเกิดตลอดเลย

วันที่เดินทางกลับ อากาศไม่ดีมากๆ พ่อสามีโทรมาบอกว่าอย่ากลับเลย เพราะอากาศแบบนี้มันจะมีปัญหานะ แต่ด้วยความที่เราทิ้งลูกมาอาทิตย์กว่าๆ แล้ว แล้วแม่ก็ดูแลเด็กคนเดียว แม่ก็เริ่มบ่น เพราะแม่เขาเหนื่อย เมลิสสาซนมาก ลิก็เลยอยากกลับบ้าน สามีเขาก็ไม่อยากกลับเพราะอากาศไม่ดี ก็เลยตกลงกันว่า ถ้าเครื่องบินบิน เราก็กลับกัน สรุปว่าเครื่องบินไม่ยกเลิก เราก็เดินทาง ตอนเครื่องบินขึ้นก็มีสั่นเล็กน้อย พอบินใกล้ถึงสนามบินที่ใกล้เมืองที่ลิอยู่ หมอกปิดหมด ลมพัดแรง นักบินพยายามนำเครื่องลง พยายามครั้งแรก ก็ต้องบินขึ้น ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนนั่งรถไฟเหาะเลย ครั้งที่สองก็ไม่ได้ พอครั้งที่สามลมมันแรงมาก ทำให้การควบคุมไม่ดีพอ ทีนี่แหละเครื่องบินซิงลงเลย ตัวลิกระแทกจากเบาะหัวลิไปโดนชั้นเก็บกระเป๋า โอ้พระเจ้า คิดในใจว่า ไม่ตายเพราะคลอดลูก จะมาตายเพราะเครื่องบินตกหรือเปล่าเนี้ย เจ็บที่ท้องด้วย เพราะเพิ่งผ่าตัดมาใหม่ๆ ไม่ถึง 7 วันดีเลย ดีที่นักบินเอาหัวเครื่องบินขึ้นได้ ที่เนี้ยประกาศเลยว่าจะบินกลับเมืองหลวง เพราะเอาเครื่องลงไม่ได้

กลับเมืองหลวงได้มาฉลองกันใหญ่ ไม่ตายแล้ว เพราะเพื่อนๆ ร่วมงานของสามีก็อยู่บนเครื่องเกือบทั้งลำ ลิก็กลับมาได้ก็นั่งเช็คร่างกายตัวเองมาเป็นอย่างไงบ้าง เพราะว่าตอนกระแทก มันแรงมาก สายลัดมันลัดที่ท้องที่ผ่าตัดพอดี สรุปว่าแค่เจ็บ แต่ไม่มีปัญหาอย่างอื่นตามมา

วันรุ่งขึ้นอากาศก็เปิด เดินทางกลับได้สะดวกโยธา แต่ก็มีความกลัวเกิดขึ้นกับการนั่งเครื่องบิน

ต้นเดือนธันวาคมลิก็เดินทางมาเมืองหลวงอีกครั้งเพื่อที่จะเอาที่ระลึกคืนคุณหมอ ครั้งนี้เดินทางตอนเช้าวันที่ 1 โดยเครื่องบิน อากาศวันนั้นไม่ดีอีกแล้ว แต่ลิจำเป็นต้องไป เพราะว่าจะต้องกลับเมืองไทย วีซ่าแม่ขาดต่อไม่ได้ เครื่องบินเที่ยวแรกขึ้นและลงได้ หลังจากนั้นเขายกเลิกทุกเที่ยวบิน เพราะอากาศแย่มาก สรุปว่าดีที่ลิตัดสินใจมาเที่ยวแรกไม่งั้นก็ไม่รู้จะได้เดินทางวันไหน เพราะเครื่องบินไม่บินอยู่สองวัน

วันรุ่งขึ้นก็ไปเอาที่ระลึกคืนคุณหมอ ตอนแรกก็กลัวเจ็บ แต่ไม่ยักกะเจ็บแหะ เอาออกจากไตมาเป็นท่อเหมือนรูปตัว เอส ไม่ใหญ่มาก แล้วหมอก็นัดใหม่เดือนมีนาคม

สามีกับแม่และเด็กๆ ก็บินมาวันที่ 3 ธันวาคม เพื่อเตรียมตัวกลับเมืองไทยวันที่ 4 ธันวาคม โดยลิจะเดินทางไปทางอังกฤษ โดยลิจะเดินทางกับลูกสองคนและแม่ รวมเป็น 4 คน และลิไม่เคยเดินทางไปอังกฤษมาก่อน แต่ตอนนั้นก็บอกแค่ว่า สู้ตายเว้ย

เดี๋ยวลิมาต่อนะคะ เรื่องการเดินทาง

[prettypass2000]

มารออ่านค่ะคุณลิ คุณลิเป็นคนที่อดทนมากเลยนะคะ ลูกๆคุณลิน่ารักมากเลยค่ะ ปล. เรื่องร้องไม่หยุดอ่ะ ชาร์ลอตต์เคยเป็นค่ะ มดก็ปล่อยให้ร้องไปจนกว่าจะหยุดค่ะ ช่วงแรกๆนานเป็นชั่วโมงก็มี เดี๋ยวนี่ไม่ร้องนานแล้วค่ะเพราะรู้ว่าร้องไปก็ไม่ได้อย่างที่ต้องการแน่นอนค่ะ อิอิอิอิ

[Janeen]

โหย อ่านที่พี่ลิเล่าแล้วกลัวการมีลูกเลยอ่ะ ต้องบอกว่านับถือพี่ลิมากที่มีความอดทนมาก เป็นหนูต้องแบบว่าร้องไห้ลั่นโรงพยาบาลไปแล้วแน่ๆ ตอนที่แม่หนูจะคลอดหนูก็เห็นบอกว่า เป็นเลือดจางด้วย แล้วไหนจะต้องผ่าตัดเพราะว่าหนูตัวใหญ่ พ่อบอกว่า ตอนนั้นกลัวมาก กลัวแม่เป็นอะไรไป เพราะหมอบอกว่า ให้ทำใจไว้เลย นี่รอดมาได้ก็ปาฎิหารณ์เหมือนกันค่ะ รออ่านต่อตอนเดินทางนะคะ
ลูกๆพี่ลิน่ารักจังค่ะ ^__^

[bchaiwan]

<span style='color:blue'>ตามมาอ่านเรื่องตอนคลอดน้องหน่ะค่ะ นับถือคุณลิมากๆค่ะ
เพราะคิดว่าตัวเองเจ็บท้องคลอดจนไม่อยากมีลูกอีกคนแล้วค่ะ
มาอ่านเรื่องของคุณลิแล้วเรื่องของตัวเองเป็นเรื่องเล็กๆเลยค่ะ
ตอนนี้เป็นยังไงบ้างค่ะหายดีหรือยัง จะมาติดตามอ่านอีกค่ะ</span>

ขอบคุณค่ะ

ตอนนี้ลิหายดีแล้วค่ะ แต่บางครั้งก็ยังเจ็บบ้างเป็นครั้งคราวนะคะ

เรื่องการมีลูกอีกคนก็ไม่น่าจะมีปัญหานะคะ แต่สำหรับลิเนี้ยเป็นกรณีพิเศษค่ะ เพราะเลือดลิเป็นเลือดจาง แล้วเวลาเลือดไหลแล้วจะหยุดยาก มันก็เลยดูเหมือนว่าอันตราย แต่ไม่ต้องกลัวหรอกนะคะ ไม่ใช่จะเกิดขึ้นกับทุกคน แบบลิพิเศษนะคะ 5555

prettypass2000 โพสเมื่อ April 27, 2009 04:50 am
  มารออ่านค่ะคุณลิ คุณลิเป็นคนที่อดทนมากเลยนะคะ ลูกๆคุณลิน่ารักมากเลยค่ะ ปล. เรื่องร้องไม่หยุดอ่ะ ชาร์ลอตต์เคยเป็นค่ะ มดก็ปล่อยให้ร้องไปจนกว่าจะหยุดค่ะ ช่วงแรกๆนานเป็นชั่วโมงก็มี เดี๋ยวนี่ไม่ร้องนานแล้วค่ะเพราะรู้ว่าร้องไปก็ไม่ได้อย่างที่ต้องการแน่นอนค่ะ อิอิอิอิ

ขอบคุณค่ะสำหรับคำชม ลูกคุณมดก็น่ารักทั้งสองคนเลยค่ะ ได้หญิงหนึ่งชายหนึ่งเหมือนกันเลยเนอะ อิ อิ อิ

ดานนี่เดี๋ยวนี้ลิก็ปล่อยให้ร้องไห้ค่ะ เป็นชั่วโมง ลิไม่สนใจเลย แบบไม่ดุ ไม่ว่า แต่เวลาเขามาใกล้ถ้ายังไม่หยุดร้องลิจะเดินหนี แล้วเขาก็หยุดร้องค่ะ เพราะว่าไม่หยุดแม่ก็ไม่สนใจ เดี๋ยวนี้ก็ดีขึ้นแล้วค่ะ เอาวิธีของคุณมดมาใช้ได้ผลค่ะ ขอบคุณสำหรับวิธีดีๆ นะคะ

Janeen โพสเมื่อ Yesterday at 06:44 pm
  โหย อ่านที่พี่ลิเล่าแล้วกลัวการมีลูกเลยอ่ะ ต้องบอกว่านับถือพี่ลิมากที่มีความอดทนมาก เป็นหนูต้องแบบว่าร้องไห้ลั่นโรงพยาบาลไปแล้วแน่ๆ ตอนที่แม่หนูจะคลอดหนูก็เห็นบอกว่า เป็นเลือดจางด้วย แล้วไหนจะต้องผ่าตัดเพราะว่าหนูตัวใหญ่ พ่อบอกว่า ตอนนั้นกลัวมาก กลัวแม่เป็นอะไรไป เพราะหมอบอกว่า ให้ทำใจไว้เลย นี่รอดมาได้ก็ปาฎิหารณ์เหมือนกันค่ะ รออ่านต่อตอนเดินทางนะคะ
ลูกๆพี่ลิน่ารักจังค่ะ ^__^ 

ขอบคุณค่ะ

ไม่ต้องกลัวการมีลูกนะคะ เพราะว่ากรณีของพี่เป็นกรณีพิเศษนะคะ แต่ก่อนที่ไม่ท้องก็กลัวมากๆ เลยว่าการท้องการคลอดจะต้องเจ็บ แต่เอาเข้าจริงๆ แล้ว มันก็เจ็บแหละค่ะแต่ไม่ถึงกับตาย แล้วมันก็เป็นสุขใจที่เขาเกิดมา ตอนคลอดลูกสาวคนโต พี่ก็เสียเลือดเยอะเหมือนกันค่ะ จนเป็นกรณีศึกษาของนักศึกษาแพทย์ เพราะครั้งโน้นเสียเลือดประมาณ 1500 (หน่อยเป็นอะไรลืมค่ะ แต่ว่ามนุษย์เรามีเหลือประมาณ 5000 ค่ะ) แต่ไม่แรงขนาดนี้ คลอดครั้งนี้พี่ก็รู้ตัวว่าต้องเป็นแบบครั้งแรก แต่ก็ไม่กลัวนะคะ เพราะว่าอยากได้เขามาเกิดกับเรา แต่ว่าเผอิญหมอที่ทำคลอดเขาไม่คิดว่าจะรุนแรงขนาดนี้นะคะ เขาคิดว่าเขาเอาอยู่ แต่พอเอาเข้าจริงๆ แล้วเขาห้ามเลือดไม่ได้ อาจเป็นเพราะเขาผ่ากว้างกว่าหมอบ้านเราด้วย ขนาดใหญ่กว่าสองเท่าได้ แต่มาถึงปัจจุบันนี้ พี่ก็โอเคแล้วค่ะ รบกับลูกๆ ทุกวัน เหนื่อยแต่ก็สุขใจค่ะ

<span style='color:red'>ปล, อาจยังไม่ได้มาต่อให้นะคะ เพราะช่วงนี้มีปัญหาเยอะมาก เดี๋ยวทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วจะมาพิมพ์ให้เพื่อนๆ อ่านต่อนะคะ</span>