obb เขียน: นุชคิดแบบนุชนะคะพี่หมูแดง ดูเหมือนว่าจะเหนื่อยๆไปหน่อยไหมค่ะ ถ้าต้องกลับมาเริ่มต้นจากศูนย์ตอนอายุ 45 ที่เมืองไทย ต้องหาสมัครงาน พี่คิดดู พี่อยากกลับมาเป็นลูกน้องคนอีกหรือค่ะ อายุขนาดนี้ นุชว่าทำกิจการเองเลยดีกว่า รวยเป็นรวย
บ้านเรา พออายุมากๆจะไปหางาน แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว ถ้าพี่เปิดสอนภาษาอยู่บ้าน นุชว่าพี่สามารถอยู่ด้วยตัวคนเดียวได้เลยค่ะ รับพิมพ์งาน เปิดร้านเช่าหนังสือการ์ตูน หาทำเลที่นักเรียนอยู่มากๆหน่อย ถ้าพี่ว่าค่าเช่าแพง ก็ถามตัวเองใหม่ว่า ถ้าไม่เช่าตรงนี้ เราจะทำกิจการที่หวังได้ไหม วิธีเดียวคือลองดูค่ะ เพราะคนที่ชอบห้าม มักจะไม่เคยลองทำมาก่อน แต่กลัวก่อนเราเสมอ เปิดร้านเช่าวิดีโอ ซีดีด้วย สอนภาษาไปด้วย ตั้งโต๊ะส้มตำเล็กๆ ปิ้งไก่ ขนมนิดๆหน่อยๆ ถึงเศษฐกิจบ้านเราไม่ดี แต่ของกินขายได้เสมอ เข้าท่าออก นุชคิดง่ายๆได้เท่านี้ค่ะ จะคิดทำมาหารวยตอนนี้ นุชล่ะเหนื่อยแทนพี่หมูแดงจริงๆ
ทำแรกๆก็ต้องติดคัด เหมือนกันทุกคน ไม่รู้จะมีใครมาเรียนไหม คิดไปต่างๆนานา
สำคัญที่ปากค่ะ เราทำอะไร ไปไหนก็บอกทุกคนเข้าไป ติดป้ายโฆษณาไปเลย วันนี้ไม่มีมา พรุ่งก็มี ทำไปเรื่อยๆ นุชก็ทำอย่างนี้ล่ะค่ะ ที่บ้านแม่ยังเรียกนุช ว่าขุนดันเลยค่ะพี่
นุชอายุ32 ยังโสด แรงยังดี นุชก็เลยกลับมาอยู่เมืองไทย ทำงานบริษัทรับเหมาก่อสร้าง เงินเดือนแค่9,000บาท บ้างเดือนเขาก็สั่งหยุดงาน เพราะค่าวัสดุขึ้น นุชก็ทำขนมไปขาย อะไรออกในสวน ก็ตัดไปขาย ได้ร้อยได้สองร้อย..ก็โอเคค่ะ.. อยู่คนเดียว ซื้อแกงยี่สิบบาทกินได้แล้วค่ะ เกาะพ่อแม่ไปด้วย ดีออก..เหอเหอ เหอเหอ
แต่นุชอยู่ บ้านนอก ค่าเช่าไม่มี ปลูกบ้านเอง เงินไม่ถึงแสนบาทก็ทำได้(ต้องทำด้วยตัวเองนะคะ ถึงทำได้) วันไหนเห็ดออก ก็ไปเก็บเห็ด เลื้ยงไก่ไว้หลังบ้านกินไข่ ปลูกผักแปลงเล็กๆ ปลูกกล้วย ปลูกผลไม้ที่กินได้
นุชยังเปิดถ่ายเอกสาร เอาเครื่องปริ๊นเตอร์เล็กๆไม่กี่พันบาทนี้ล่ะค่ะทำ พิมพ์งาน เข้าเล่ม เข้าปก ขึ้นป้ายหน้าบ้านเลย วันหนึ่งได้ห้าสิบหกสิบ ก็ดีแล้วค่ะ อยู่บ้านนอกอย่างนี้ ถึงเงินจะไม่มาก ชีวิตเรื่อยๆ ซื้อเสื้อผ้ามือสองใส่ แต่มีความสุขมาก
นุชว่าการได้อยู่กับครอบครัว สิ่งที่เราอยากทำ มันไม่สามารถตีเป็นมูลค่าได้
เงินเท่าไร มันถึงจะพอ...ฮืมมม.... นุชคิดว่า มันขึ้นอยู่ที่พี่อยากอยู่ที่ไหน อยากใช้ชีวิตอย่างไรมากกว่า....เงินมันซื้อความสะดวกให้เราเท่านั้น
นุชมีเก้าพันบาท กับบ้างวันได้ห้าสิบหกสิบ นุชก็อยู่ได้ที่นี้ค่ะ ถึงจะไม่มีเงินเหลือเก็บเลย ยามป่วยไปไหน นุชก็มีสามสิบบาทรักษาทุกโรค แทบนี้ใครเขาก็ใช้กัน
ถ้าเป็นนุช นุชคิดจะกลับบ้าน นุชกลับเลย มาตายดาบหน้า อย่างน้อยๆ ไม่เป็นดังใจที่คิด พี่ก็มีลอนดอนที่กลับไปใหม่ได้
วันที่นุชกลับเมืองไทย มีเงินทั้งเนื้อทั้งตัว23,000บาท และไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตตอนนั้น วันนี้นุชมี0บาท..เลวกว่าเมื่อสองปีเยอะ..แต่อยู่ได้ค่ะ เพราะใจอยากอยู่...ใครจะว่าคิดสั้น กลับมาทำไม ทำไมไม่แต่งงานกับฝรั่งไปเลย จะได้รวยจะได้สบาย ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าคนพวกนี้ รู้ได้ยังไงว่าแต่งกับฝรั่งแล้วจะรวยจะสบาย....น้ำหน้าอย่างนุช แต่งไป คงไม่พ้นไปล้างส้วมช่วยสามีเป็นแน่...เพราะความสามารถที่มี ไม่สามารถนำไปใช้ที่นั้นได้แน่....แต่นุชไม่สนใจ เรามีครอบครัวที่เข้าใจ นุชคิดถึงแค่พรุ่งนี้ ถ้าคิดไปก่อนไกลๆ มันจะทำให้กลุ้ม
มาเถอะค่า มาเลย นุชเชื่อว่าพี่จะคิดออกเอง อย่างน้อยก็หน้าจะมีญาติพี่น้องเพื่อนฝูงที่รอให้คำปรึกษาอยู่ แค่เชื่อว่าเราจะทำเท่านั้นเองค่ะ
พี่ผ่านอะไรมา มากมายกว่านุช นุชว่าพี่มีไอเดียดีกว่านุชแน่
<span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='color:#6BB300'>------------------------------------------------------------------------------------------------</span></span>
<span style='color:#FF0059'>อันที่จริงพี่ก็คิดเอาไว้ค่ะว่าอยากทำอะไร พี่อยากใช้ชีวิตเรียบๆ ง่ายๆ แบบของนุชนะ อยู่บ้านนอก สงบ รายได้อาจจะไม่มาก แต่รายจ่ายก็ไม่มากเช่นกัน พี่อยากปลูกบ้านหลังเล็กๆ ปลูกต้นไม้ ปลูกผักเก็บกินเองแบบนั้นน่ะค่ะ พี่ไม่ชอบอยู่ในเมืองหรอก สมัยอยู่เมืองไทยพี่ก็หาทางออกไปบ้านนอกเกือบจะทุกวีคเอนด์ พี่ว่าพี่ชักจะเริ่มอิจฉานุชแล้วละที่ได้อยู่ในที่แบบนั้น คนเรานะคะ ถ้าเราบอกตัวเองว่าพอเสียอย่างเดียว เงินก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอกค่ะ</span>
คุณนุชคะ ได้อ่านโพสต์ของคุณนุช แล้ว ชอบมากมาย ถ้าบ้านอยู่ใกล้ๆกันเนี่ย จะไปขอผูกมือเชียวค่ะ เก่งจริงๆ
สมัยนี้หาคนคิดแบบคุณนุชยากเต็มที เห็นที่โพสต์แล้วเห็นทุ่งหญ้าไหวๆ สวนหลังบ้านเชียว ชอบมากเลย
คิดว่าถ้ากลับเมืองไทย ก็อยากอยู่แบบคุณนุชนี่แหละค่ะ จะไปเป็นเกษตร ชาวบ้านสวน มันเย็นใจเย็นกายดีแท้
เดี๋ยวนี้สังคมเมืองน่ากลัวมาก อยู่บ้านนอกของเรามันช่างสงบดีแท้จ่ะ นี่แหละ ที่ๆควรอยู่ที่สุดค่ะ
รักคุณนุชจังเลยอ่ะ
