รักแท้บนโลกอินเตอร์เน็ต

[modnoi]

<span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='font-family:Courier'><span style='color:red'>"คุณนั่งยิ้มอะไรอยู่คนเดียว บอกได้ไหม?" สามีเดินเข้ามาโอบไหล่และจูบเบาๆที่ศรีษะ
"วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานเรา เลยทำให้ฉันหวนคิดถึงครั้งแรกที่เราเจอกัน" ฉันตอบ
</span></span></span>

<span style='font-family:Courier'><span style='font-size:14pt;line-height:100%'>วัน นั้นเป็นวันเสาร์ตอนบ่ายๆฉันยังจำได้ดี
ปกติฉันทำงานวันเสาร์แต่เนื่องจากเย็นวันศุกร์ล่อส้มตำปูเข้าไปจานใหญ่
ทำให้ฉันท้องเสียจนต้องลางาน ฉันอาศัยอยู่ในอพาตเม็นท์ค่อนข้างหรู
แถวซีคอนสแควร์ (ใครว่าไม่หรูก็ช่างแต่ฉันเสียค่าเช่าแพงเลยทีเดียว
สำหรับห้องเล็กๆห้องนั้น) ที่ฉันลงทุนจ่ายค่าเช่าแพงเนื่องจาก
ฉันอยู่ตัวคนเดียว ความปลอดภัยเป็นเรื่องที่ฉันคำนึงถึงอันดับแรก
อพาทเม็นต์นี้มียามรักษาการจริงตลอด24ชั่วโมง
มีอินเตอร์เน็ตไร้สายที่เหมาะจ่ายรายเดือนแค่ 600บาท
อยู่ตรงข้ามห้างชีคอนและใกล้กับเสรีเช็นเตอร์แค่สองป้ายรถเมล์
และเป็นอาคารสร้างใหม่กิ๊ก มีร้านอาหารแถบนั้นๆมากจนนับไม่ถ้วน
เงียบสงบ ฉันไม่ชอบเดินขึ้นลงบันไดและที่นี่มีเพียงห้าชั้นแต่มีลิฟ
(แต่เวรกรรมฉันไปจองเมื่อห้องใกล้เต็มแล้วเหลือเพียงสองห้อง
ชั้นล่างเท่านั้นให้ฉันได้เลือก) เมื่อนับข้อดีได้สองข้อฉันก็วางมัดจำทันที
อยู่คนเดียวเมื่อเจ็บไข้ขึ้นมาเป็นเรื่องที่ลำบาก ฉันท้องเสียตั้งแต่ตีสามวันศุกร์
แทบนอนคาห้องน้ำ เพราะไม่มีแรงเดินไปที่นอน ตอนเช้าฉันโทรศัพท์
หาหัวหน้างานบอกสาเหตุุที่ไปทำงานได้ พร้อมทั้งบอกมันว่า
หลังเลิกงานช่วยมาหาฉันด้วยเอายาและข้าวมาด้วย
ฉันไม่สามารถหอบสังขารไปชื้อยาชื้อข้าวได้ โชคดีที่มีอาหารเหลือในตู้เย็น
พอประทั้งชีวิตได้ถึงตอนเย็น (ที่เรียกหัวหน้างานว่ามันเพราะเขา
เป็นเพื่อนสนิทแต่ได้ดิบได้ดีกว่าเรา แอบอิจฉามันเล็กๆ
แต่ด้วยความที่ดิฉันเป็นหญิงไทยใจงามจึง
ไม่เคยคิดริษยาเพื่อน แม้แต่น้อย) พอย่างเข้ายามบ่าย
อาการท้องเสียเริ่มดีขึ้น จึงเริ่มหาอะไรทำแก้เซ้ง
เลยเปิดคอมเล่น ออนไลน์MSNและเวบไชต์ไทยเลฟลิงค์
ดอทคอม(ขอใช้อักษรย่อว่าTL) ชึ้งเป็นสมาชิกอยู่เพียงไม่กี่เดือน
</span></span>

[modnoi]

<span style='font-family:Courier'><span style='font-size:14pt;line-height:100%'>ขอ ท้าวความว่าทำไม
จึงได้สมัครเป็นสมาชิกTL ทั้งๆที่ชีวิตนี้ไม่เคยแม้แต่จะคิด
ที่จะมีสามีฝรั่ง เนื่องจากเป็นคนค่อนข้างชาตินิยม เคเอฟชี
เมคโดแนล พิชช่า ไม่เคยสนับสนุนของต่างชาติ
ชอบกินไก่ย่างข้างทาง ชายสี่หมี่เกี๊ยวมากกว่า
วันใดที่เพื่อนๆชวนกันไปกินพิชช่าก็ต้องไปด้วย
แต่ต้องกลับมาถอนด้วยส้มตำปูทุกครั้งไป เพราะว่ามันเลี่ยน
กินแล้วจะอ๊วกทุกที(จนกระทั่งทุกวันนี้มาอยู่เมืองนอกได้
หนึ่งปีกว่า เคยเอาพิชช่าเข้าปากอยู่ครั้งเดียว เนื่องจากอยากรู้
ว่ารสชาติมันเป็นเหมือนของบ้านเราหรือไม่)


ที่สมัครเนื่องจากเพื่อนที่ๆทำงานมีกันทุกคน พวกเราทำงานที่
บริษัทเครื่องสำอางค์แห่งหนึ่งที่นิคมอุสาหกรรมบางพลี
ฉันมีตำแหน่งเป็นนักจุลขีววิทยาประจำห้องแลบ บางคนอาจจะ
สงสัยว่ามนุษย์พวกนี้มีหน้าที่ทำอะไร แปลตามตัวเลยคือคนที่
ทำงานกับเบคทีเรีย หรือเชื้อต่างๆที่เล็กมากจนมองไม่เห็น
ด้วยตาเปล่ว หน้าที่หลักคือตรวจหาเชื้อเบคทีเรียที่เขาห้าม
ไม่ให้มีในผลิตภัณฑ์ เจ้าของบริษัทเป็นชาวต่างชาติ
(เยอรมัน และอเมริกา) การใช้ภาษาอังกฤษจึงเป็นเรื่องจำเป็น
และมีส่วนทำให้ได้เลื่อนตำแหน่งงานดีขึ้น(คาดหวัง)
พวกเราทั้งห้องแลปคิดว่าไม่มีใครเอาจริงจังกับการมีแฟนเป็นฝรั่ง
เพียงเพื่อต้องการฝึกภาษา พูดคุยแลกเปลี่ยนคลายเหงา
ยามเครียดๆจากการทำงาน บางครั้งเพื่อนคนหนึ่งออนไลน์
เราทั้งห้องแลปก็ช่วยกันพูดคุย แต่คนที่เราคุยด้วยเขาไม่รู้
ว่าพวกเรารวมหัวกันคุยกับเขา เพราะฉะนั้นเรื่องที่เราคุย
ส่วนใหญ่จึงสร้างความสนุกสนานขบขัน และไม่ได้จริงจัง
กับใครทั้งนั้น แต่พวกเราก็ไม่เคยหลอกลวงใคร แค่เป็นการคุย
เพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเท่านั้นเอง จริงๆ แล้วฉันเป็นคน
ที่ความสามารถทางภาษาอังกฤษดีอยู่แล้ว ไม่ได้คิดจะอวดอ้าง
แต่เป็นความภูมิใจที่ได้คะแนนโทอิก 620 จากการอ่านหนังสือเอง
เพียงสามเดือนเพื่อไปสอบและไม่ได้ไปติวที่ไหน


ฉันเป็นสมาชิกแบบขอไปที ไม่ได้ลงแม้แต่รูปของตัวเอง
ปกติเวบนี้สำหรับคนที่ต้องการหาคู่ มีการลงรูปที่คิดว่า
ตัวเองสวยสุด เพื่อให้ผู้ชายหรือหญิงที่ต้องการค้นหา
ประทับใจ แต่สำหรับฉันไม่ขอลงรูป ไม่ใช่เพราะหารูป
ที่สวยไม่ได้แต่เพราะไม่ชอบให้ใครมาเลือก และไม่ชอบ
เลือกใคร หัวข้อที่ชวนคุยเมื่อมีชายหลงเข้ามาทักคือ
เรื่องการเมือง การท่องเที่ยวในประเทศไทย ชายที่หลง
เข้ามาติดกับฉันจึงคุยได้ไม่นานเพราะจุดประสงค์ของ
ท่านๆเหล่านั้น เพื่อหานางในดวงใจ ไม่ใช่เพื่อนคุย

และวันนี้หลังจากสร่างไข้ได้นิด หน่อยจึงเปิดออนไลน์
เอาไว้ ไม่มีใครมาติดกับเราเลยแฮะ ว่าจะบ่นเรื่องทักษิณชะหน่อย
(ช่วงนั้นมีการเดินขบวนประท้วงทักษิณให้ลาออก)
เพื่อนที่MSNก็ไม่มีใครออนไลน์(คนที่ถูกบรรจุไว้ที่MSN
จะเป็นเพื่อนที่ฉัน รู้จักเท่านั้น) เอ่อในเมื่อไม่มีใครมาทัก
เราก็ค้นหาคนคุยด้วยก็ได้ก็ได้ ไหนๆก็ได้ลางานทั้งวันแล้ว
จะเดินออกไปไหนก็ยังไม่มีแรง เพื่อนก็ยังไม่เอายา
เอาข้าวมาส่ง และแล้วก็กดคำว่า "ค้นหา" ทันที
โดยที่ไม่ได้ใส่คีย์เวิดอะไรเลย (ปกติควรใส่คีย์เวิด
เช่นอายุของชายที่พึงประสงค์ ประเทศของเขาเหล่านั้น เป็นต้น)

เปิดไปอยู่สองสามหน้าเจอผู้ชายคนหนึ่ง หน้ายิ้มแป้น
ใส่แว่นด้วย สามเสื้อสูทสีดำเสื้อในสีน้ำเงิน ผูกไท้ลาย
สีน้ำเงินขาว เขาเป็นสมาชิกประเภท Gold คือเสีย
ค่าใช้จ่ายให้กับทางเวบและสามารถคุยได้กับทุกคน
ผู้ชายคนนี้ยิ้มหล่อจัง นั่นคือความประจำใจครั้งแรกที่เห็น
เอาล่ะคุยกับพ่อคนนี้แหละ เลยส่งข้อความไปทันทีว่า
"Sawaddee Kha" เขาตอบกลับมาทันทีเช่นกันว่า
"สวัสดีครับ" และเราก็แนะนำตัวกันอยู่สองสามประโยค
เขาก็พูดขึ้นว่า ฉันไม่อยากคุยกับคุณเพราะคุณไม่มีรูปให้เห็น
ฉันมาที่นี่เพื่อต้องการหาคนแต่งงานด้วย ฉันอยากเห็นหน้า
ตาคนที่คุยด้วย


เอ่อ อีตานี่พูดตรงดี และฉันก็ตอบเขาไปแบบไม่แคร์แต่มีชั้นเชิงว่า
"ถ้างั้นคุณก็หมดโอกาสที่จะเจอกับหญิงที่สวย
ฉลาดคนหนึ่งในสยามแล้วล่ะ" เขาอึ้งไปนิดหนึ่ง
(ขนาดฉันเองก็อึ้งกับคำพูดของตัวเองเหมือนกัน)
แล้วจากนั้น เขาก็ชวนเราคุย เราคุยกันอยู่เกือบชั่วโมง
เรื่องคุยก็อย่างที่บอกว่าการเมืองและเรื่องไร้สาระ
หัวข้อที่ขาดไม่ได้คือเรื่องท่องเที่ยวทั่วไทย(เพราะชอบเที่ยว)
มิได้มี ประเด็นเกี่ยวกับความรักหรือเจาะแจ๊ะแม้แต่นิดเดียว


จนในที่สุดเขาย้ำความต้องการเขาอีกครั้งว่า
เขาต้องการคุยกับคนที่อยากแต่ง งานด้วยเท่านั้น
ประมาณว่าถ้าไม่ต้องการหาคู่ก็ไปคุยที่อื่น และเขาอยาก
เห็นรูปฉัน ฉันเลยเปลี่ยนประเด็นคุยจากเรื่องการเมือง
มาเป็นเรื่อง ทำไมต้องการแต่งงานกับหญิงไทยทันที
เพื่อ หนึ่งเขาจะได้ไม่เบื่อ สองฉันชอบผู้ชายคนนี้
ด้วยวาจาและประโยคที่เขาพูดจับได้ว่าเขาเป็นคนตรง
และน่าไว้ใจ ถึงกระนั้นเขาคะยั้นคะยออยากให้เราเอารูปขึ้นเวบ
แต่ไม่มีทางฉันไม่เอาขึ้น(คิดในใจ) เลยบอกเขาไปว่าถ้า
อยากเห็นฉันก็มาคุยกับผ่าน MSN เขาไม่มีAccount
ของ Hotmail เขาสมัครhotmailทันทีเขาใช้เวลาประมาณ
ห้านาทีเราก็ได้คุยกันผ่าน MSN

</span></span>

[modnoi]

<span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='font-family:Courier'>จากบ่ายเป็นเย็น เพื่อนสุดที่รักยังไม่มาส่งข้าวส่งน้ำ
หิวแล้วทำไงดี คุยติดพันอยู่ไม่อยากลุกไปไหนเลย
และแล้วเพื่อนมันก็โทรมา ฉันไปหาเธอไม่ได้แต่มีพี่
คนหนึ่งเขาจะผ่านไปแถวนั้นเดี๊ยวฝากให้เค้าชื้อยาให้
ฉันเกรงใจเพื่อนและพี่คนนั้นก็เลยบอกไปว่า
ดีขึ้นมากน่าจะเดินออกไปได้แล้ว

และก็เลยขอตัวจากพ่อหนุ่มหน้ายิ้มแป้นผู้มีนามกรว่า Oliver
ไปหาข้าวหาน้ำกินก่อน ก่อนที่จะตายด้วยโรคหิว
และเราก็พักเบรคเพื่อไปกินข้าวกันทั้งสองฝ่าย
และนัดกันอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงเราเจอกัน
พออิ่มหน่ำสำราญกันแล้วเราก็มาคุยกันต่อ
จากเย็นเป็นดึก จากดึกเป็นดึกมาก
แล้วฉันก็เดี๊ยงเพราะง่วงประกอบกับอยู่หน้าจอ
ทั้งวันสมองมันล้า ไม่รู้มีอะไรคุยกันนักกันหนา
แปดชั่วโมง ทำไปได้ไงยังสงสัยตัวเองอยู่</span></span>

[modnoi]

<span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='font-family:Courier'>แล้ว จากนั้นเราก็คุยกันทุกวัน วันละไม่ต่ำกว่าห้าชั่วโมง
หลังเลิกงาน จากที่รู้สึกประทับใจกลายเป็นชอบ
จากชอบกลายเป็น ฉันหลงรักผู้ชายคนนี้เสียแล้ว
และคิดว่าเขาเองก็รู้สึกเช่นกัน เราคุยกันนานสาม
เดือนเขาก็วางแผนที่จะมาเจอฉันที่เมืองไทย</span></span>

[modnoi]

เดี๊ยวมาต่อค่ะ

[mummy2jasmine]

ขอปาดหน่อยคงไม่ว่ากันนะคะ
อ่านแล้วยิ้มไปด้วย ชอบฟังค่ะเรื่องราวเวลาคนพบรักกัน
น่ารักดีค่ะ อ่านแล้วหัวใจสูบฉีดดี อิอิ

อ้ำเองถึงแม้ไม่ได้เจอกันในเนท แต่ก้อต้องยอมรับว่า
อินเตอร์เนทมีส่วนสำคัญมากๆกว่าจะมีวันนี้ เพราะอยู่ไกล
คนละซีกโลก ปีๆนึงเจอกันแค่สองครั้ง ก้อเนทนี่แหละ
ทีทำให้ใกล้กัน ได้พูดคุย ติดต่อกันตลอดเวลา หลายปีผ่านมาแล้ว
ครบรอบทีไรพอนึกถึงก้ออดยิ้มไม่ได้ทุกทีซิเนาะ อิอิ

ปล.บ้านอ้ำอยู่แถวสวนหลวงค่ะ ถิ่นเลยล่ะเสรีเนี่ย ฮี่ฮี่

มาต่อไวๆนะคะ

[kookmartin]

<span style='color:blue'>กุ๊กก็เจอแฟนทางเน็ตเหมือนกันจ้า

ยุคไซเบอร์มันมีทั้งดี และไม่ดี ตอนแรก

แอนตี้มากกกก ไม่เชื่อเล้ยยยย ขอบอก

ใครจะมาคิดคนละทวีป หน้าก็ไม่เจอ

โกหก ซุกเมียเปล่าก็ไม่รู้...แต่คนมันจะใช่อ่ะนะ

ในที่สุด..... กามเทพก็แผงศร ปักอกฉึก !!! กับ

สิ่งที่ไม่เคยเชื่อนี่แหละ "รักออนไลน์"

ตอนนี้ อยู่ดูแลกันมาจะสามปีแล้วจ้า ขอบอก

ว่าเวปเดียวกันเลยกับเจ้าของกระทู้เลย

เดี๋ยวกลับมาอ่านต่อน่า....</span>

[modnoi]

คุณอ้ำ ขอบคุณที่มาปาดเป็นกำลังใจให้กันค่ะ

คุณกุ๊ก เวบเดียวกันเลย แต่เวบเขาดีว่าไหมค่ะ ขอบอกว่า
ข้อมูลส่วนตัวของมดน้อย ส่วนสูง น้ำหนัก วันเดือนปีเกิด
ล้วนเป็นตัวเลขสมมุติค่ะ

ว่าแล้วก็ต่อเลยแล้วกันนะคะ ลูกกำลังหลับ ถึงไหนแล้วเ่อ่ย

<span style='font-family:Optima'><span style='font-size:14pt;line-height:100%'>เมืองไทย ตอนนั้นฉันสับสนมากเพราะ หนึ่งคือยังไม่อยาก
มีใครในตอนนี้ อยากแค่มีใครได้คุยเป็นเพื่อนแก้เหงาก็เท่านั้น
และะรักครั้งที่แล้วมันยัง เจ็บไม่หาย สองเกรงว่าจะผิดหวังถ้า
เขาเห็นฉันแล้วไม่ชอบ ฉันยังไม่พร้อมที่จะผิดหวัง
เนื่องจากยังสบักสะบอมกับรักครั้งเก่าอยู่
ฉันบอกเขาไปตามที่ใจคิดและบอกให้เขาหาใหม่ได้เลย
เราจบกันแค่นี้ เขาไม่ลดละที่จะมาเจอฉันและพูดดี
น่าประทับใจมากในเชิงให้ฉันเปิดใจ และมองโลกในแง่บวก
และแล้วเขาก็เอาชนะใจฉัน เราตกลงที่จะพบกันในอีกสอง
เดือนข้างหน้า ระหว่างนั้นเราก็คุยกันทุกวันเหมือนเดิม
ทำให้เขารู้ว่าฉันเป็นคนชอบชอบปิ้ง เพราะทุกครั้งที่ฉัน
ไม่ออนไลน์ตรงเวลาเขาจะโทรเข้ามือถือเพื่อเตือนฉันว่า
ได้เวลาแล้ว แต่พบว่าฉันเดินชอบปิ้งอยู่เลย ........</span></span>

[modnoi]

<span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='font-family:Geneva'>เราเรียนรู้กันจากการพูดคุยกันทุกวัน เราแลกเปลี่ยน
ความคิดกันอย่างเปิดเผย เราคุยกันได้ทุกเรื่องไม่มีติดขัด
ฉันไม่กล้าที่จะบอกใครเีกี่ยวกับเรื่อราวของเรา
เพราะบอกตามตรงฉันอาย คนที่หน้าตาค่อนไปทางดีอย่างฉัน
มีการศึกษา มีหน้าที่การงานมั่นคงเลี้ยงตัวเองได้สบาย
ไม่ต้องเพิ่งชายใดอย่างฉัน เที่ยวแซ็ทกับผู้ชายและมีแฟน
ทางอินเตอร์เน็ต ฉันทนไม่ได้กับการที่จะีมีใครมาวิภาควิจารย์ฉันในทำนองนี้ </span></span>

[modnoi]

<span style='font-family:Optima'><span style='font-size:14pt;line-height:100%'>และอีกอย่างเราเพิ่งรู้จักกัน ไม่เคยพบหน้า ต่างชาติต่างภาษา
ต่างวัฒนธรรมและความคิด ขนาดกับรักครั้งเก่าแปดปีเต็มๆ
ที่คบกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ยังทำให้เราเลิกกันได้
นับประสาอะไรกับชายหนุ่มที่เพิ่งพบกันทางอินเตอร์เน็ต
คิดได้เช่นนี้ฉันเลยไม่ปริปากบอกใคร เกรงว่าจะเป็น
ขี้ปากชาวบ้านเปล่าๆ ฉันมีความสุขทุกครั้งที่คุยกับเขา
เรียกได้ว่าเราเข้าใจกัน ฉันแบกความสุขไปทำงานด้วยทุกวัน
แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น ฉันรีบกลับบ้านหลังเลิกงาน
ไม่ค่อยนัดจอเพื่อนในวันหยุดเหมือนเมื่อก่อน
และไม่ีมีใครรู้ว่าฉันได้ขังผู้ชายคนหนึ่งไว้ในห้องMSN

</span></span>

[modnoi]

<span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='font-family:Optima'>ตอนตีสาม คืนหนึ่ง มีเสียงโทรศัพท์เข้ามา
ฉันงัวเงียขึ้นมารับด้วยอารมณ์โมโห ใครว่ะโทรมาตอนนี้
(ฉันคิดในใจ) เสียงนั้นฉันคุ้นหูดี เขานั่นเอง
เขาถามฉันด้วยความตื่นเต้นปนประหม่าว่า
"คุณอยู่ที่ไหนเป็นอะไรมากไหม?"
"ฉันนอนอยู่ที่ห้องนี่ ไม่สบายเพราะมีคนโทรมากวนนี่แหละ
โทรมาทำไมมีอะไรหรือเปล่า?" ฉันตอบ
"เขาปฏิวัตกันที่กรุงเทพ ทหารยึดธรรมเนียบ
และทักษิณลาออกแล้ว" เขาอธิบาย
อ้าว!! ตาสว่างเลยฉัน ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยนอน
สบายอยู่นี่ เขาบอกให้ฉันเปิดโทรทัศน์ดู
ฉันเปิดแต่ไม่มีอะไรเลยทุกช่องเหมือนกันหมดคือ
เพลงสรรเสริญ เปิดอินเตอร์เน็ตก็เข้าไม่ได้ทุกอย่างถูกล๊อค
แล้วเราก็คุยกันสักพัก จากนั้นฉันก็หลับไปด้วยร้อยยิ้มที่มีคนคอยห่วง

แล้ว วันที่เรานัดเจอกันก็มาถึง เขาลงจากสนามบิน
แล้วโทรหาฉันทันที ฉันดีใจที่ได้รู้ว่าเขามาถึงแล้ว
อย่างปลอดภัย และเราใกล้จะได้เจอกันเข้ามาทุกที
แล้วฉันก็เลิกงานรีบกลับบ้านเปลี่ยนเสื้่อผ้า
เรานัดเจอกันที่เช็ลทรัลบางนา เขาพักอยู่แถวสุขุมวิท เ
ขาถามทางมาเช็ลทรัลเพราะเขาไม่รู้จัก เขาบอกว่า
แผนที่กรุงเทพที่เขามีไม่มีเขตบางนา ฉันบอก
เขาอย่างละเอียดมากคำเดียวว่าให้นั่งแทกชี่
และสุขุมวิทรถติดฉันเลยแนะนำให้เขานั่งBTS
มาลงอ่อนนุชแล้วนั่งแทกชี่ต่อมาที่เซ็ลทรัล
เขารับทราบและทำตาม ฉันยืนรอเขาอยู่กลางห้าง
ฉันเห็นเขาตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาเดินเข้ามาในห้าง
คาดว่าเป็นเขาแน่นอนเพราะมีฝรั่งคนเดียว
ท่ามกลางฝูงชนที่กันเิดินขวักไข่ว ฉันมองเห็นเขาแต่ไกล
เพราะเขาสูงเกือบสองเมตร แต่เขามองไม่เห็นฉันหรอก
เอาไงดีฉันถามตัวเิิอง มันเกิดกลัวขึ้นมาชะงั้น
ใจเต้นตุบๆเหมือนตีกลอง เผ่นดีกว่า ฉันกลัว
ขาไม่มีเรี่ยวแรงขึ้ืนมาเฉยๆ เอาไงดีว่ะ
เขาเดินใกล้เข้ามาแล้ว...มาแล้ว วิ่งชิ...หนีเลย...
เร็วๆเขาเข้ามาใกล้แล้ว...มาแล้ว ไม่ทันแล้ว

</span></span>

[modnoi]

<span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='font-family:Optima'>เขามายืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้วยื่นกุหลาบสีแดงดอกโตให้ฉัน
พร้อมกับรอยยิ้มและพูดว่าสวัดดีครับ ฉันยังตกตะลึงอยู่
แต่ก็รับดอกไม้่มาทันที วินาทีนั้นฉันบอกตัวเองว่า
ฉันชอบผู้ชายคนนี้เสียแล้ว (ผู้ชายอะไรหล่อจัง)
เขาเอื้อมมือจะมากอดฉันตามธรรมเนียบฝรั่ง
ฉันผะหงะหลังทั้นทีเพราะกลัวว่าเขาจะล่วงเกิน(คิดไปโน้น)
และอายคนที่เดิน ผ่านไปผ่านมาด้วยแหละ
เขาเห็นอาการฉันเช่นนั้นแล้วก็บอกขอโทษทันที
เขาเข้าใจว่าธรรมเนียมไทยต้องไหว้ไม่ใช่กอด
แล้วฉันก็พาเขาไปกินข้าวที่ฟูจิ เขาไม่ชอบอาหารญี่ปุ่น
ทั้งๆที่ฉันรู้แต่ก็พาเขาไปกิน เขากินง่ายๆไม่เรื่องมาก
แตกต่างกับฉันที่ทั้งกินทั้งบ่น จากนั้นหกโมงเย็น
ฉันก็ขอตัวกลับ เขาอยากอยู่กับฉันต่ออีกสักพักเรา
จึงไปเดินชอบปิ้งกันที่เช็นทรัล เราเดินกว่าชั่วโมง
แล้วฉันก็ล้าคราวนี้ฉันต้องกลับจริงๆแล้วเพราะพรุ่งนี้
ต้องทำงานแต่เช้า เขาเลยมาส่งฉันที่หน้าอพาทเม็นท์
แล้วนั่งแทกชี่กลับไปโรงแรม ฉันไม่คิดแม้แต่จะชวน
เขาเข้ามาทานน้ำในพักที่ห้องก่อนเพราะห้องมันรก
และดูเหมือนเขาเองเกรงใจฉันด้วย

</span></span>

[modnoi]

<span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='font-family:Optima'>เราไปทานอาหารเย็นด้วยกันทุกวัน เขาให้ฉันเป็นคนเลือก
ว่าจะไปกินกันที่ร้านไหน เขาเป็นคนไม่เรื่องมากเรื่องการกิน
พากินข้าวแกงหรือร้านอาหารตามสั่งข้างถนนก็กินโดยไม่บ่น
ขอให้ไม่เผ็ดและอากาศไม่ร้อนมากเป็นใช้ได้

หลังจากที่ฉันประหม่าตอนเจอเขาครั้งแรก และหลังจากนั้น
เราก็เข้ากันได้ดี เหมือนตอนที่เราคุยกันทางเน็ตไม่มีผิด
ฉันมีความสุขที่เราได้ไปกินข้าวด้วยกัน และฉันสัมผัสได้ว่า
เขาเองก็มีความสุขเช่นกัน พอถึงวันเสาร์อาทิตย์เราได้มี
โอกาศไปเที่ยวด้วยกัน ฉันจองตั๋วไปเที่ยวอยุธยาสำหรับ
เราสองคน ฉันตั้งใจให้เขาเป็นของขวัญในการพบกัน
ครั้งแรกของเรา ฉันประทับใจทัวร์นำเที่ยวที่อยุธยา
และแน่นอนคนที่นั่งข้างๆฉันด้วย ขากลับเรานั่งเรื่อและ
ทานอาหารบนเรือ เป็นช่วงวันหยุดที่ฉันมีความสุขที่สุดในรอบปี

สามอาทิตย์ที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกัน ก่อนที่เขาจะกลับฉันแนะนำ
ให้เขารู้จักกับเพื่อนๆที่ทำงาน เพื่อนๆตื่นเต้นกันใหญ่เขาเอง
ก็เช่นกัน ฉันนัดเจอเพื่อนๆที่ร้านคาราโอเกะ เมื่อทุกคนมา
พร้อมหน้าฉันแนะนำเขาให้รู้จักกัน และเพื่อนๆต่างก็ซักถาม
คำถามต่างๆที่อยากรู้ ฉันปล่อยให้เพื่อนและเขาพูดคุยกัน
และคอยช่วยเรื่องภาษาอยู่เป็นระยะ ด้วยความที่เขาเป็นฝรั่ง
ความคิดที่แตกต่างทั้งในเชิงหลัการและเหตุผล
ทำให้เพื่อนแต่ละคนของฉันไม่ชอบขี้หน้าฝรั่งตาน้ำข้าวคนนี้อย่างแรง
ประกอบกับเขาตอบคำถามต่างๆได้ไม่ตรงใจคนถามนัก</span></span>

[Mrs.Alaska]

เร่ืองกำลังสนุกเลยค่ะจะน่ังรอตอนต่อไปนะคะ
มาเล่าเรื่องเร็วๆๆๆๆนะคะ

[modnoi]

<span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='font-family:Optima'>และวันที่เขาบินกลับฉันไปส่งเขาที่สนามบิน
เมื่อcheck in เสร็จเราพากันมากินไอศกรีมที่ชั้นสอง
เรากินกันจนหมดแล้วเดินขึ้นไปชั้นสี่หามุมสงบนั่ง
ฉันเดินไปมาและมาหยุดอยู่ที่ราวระเบียงมองดู
ผู้คนชั้นล่างเดินกันขวักไข่ว เขาเดินเข้ามาทาง
ด้านหลังและสวมกอดฉัน ฉันรู้สึกอบอุ่นและมี
ความสุขและไม่อยากที่จะขัดขืนสะบัดสะบิ้งอีกต่อไป
เขาถามฉันว่า "คุณมองอะไร"

"มองดูคนค่ะ เพลินดี" ฉันตอบ

"แล้วคุณมองเห็นอนาคตหรือยัง?"

"ฉันมองไม่เห็นเพราะยังไม่ได้คิดอะไร" ฉันตอบไปตามที่ใจคิด

" แต่ผมมองเห็นคุณนั่งเล่นกับลูกที่สนามหลังบ้านในฤดูร้อน
ผมเห็นคุณพาลูกออกไปปั้นตุ๊กตาหิมะเล่านหน้าบ้าน ในฤดูหนาว"

ฉันหันหลังกลับมาหาเขา ฉันมองหน้าเขาน้ำตาฉันซึม
ออกมาโดยไม่รู้ตัว ฉันรู้สึกตื้นตันและเป็นสุขใจยิ่งนัก
ฉันซบลงตรงอกกว้างของเขาแล้วบอกเขาว่า ฉันรักคุณค่ะ
(แต่ฉันพูดในใจ)</span></span>