ครัวไกลบ้าน

naddyswiss เขียน: พี่ตีสู้ๆค่ะ ตอนโหน่งเด็กๆ โหน่งเคยทำงานพิเศษในห้างค่ะ เซ็นทรัลปิ่นเกล้า เป็นพนักงานขายไอศกรีมของ Baskin Robbins ตอนนั้นได้ชั่วโมงละ 23 บาทค่ะ ตอนนั้นเรียนมหาวิทลัยปีหนึ่ง เศรษฐกิจฟองสบู่แตก แม่ป่วยหนักเข้าโรงพยาบาล เลยขายหมูปิ้งต่อไม่ได้ช่วงนั้น เลยทำงานเองเลย เพราะอยากมีประสบการณ์แบบไม่ได้ทำงานขายของตามฟุตบาท

ขายไอศกรีมบัสกิน ห้ามนั่งค่ะ ตักไอศกรีมจนก้ามขึ้น ช่วงนั้นปิดเทอม ก้อได้เงินเดือน สามพันกว่าบาท ดีใจมากค่ะ แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก้อได้เกิดขึ้น ตู้แช่ไอศกรีมของบัสกิมตู้ใหญ๋ไฟดับเอง หรือมันพังอะไรสักอย่างเนี่ยแหละค่ะ ไอศกรีมละลายเป็นน้ำขายไม่ได้ พี่รู้ไหมคะบริษัทเซ็นทรัลไอศกรีมทำอย่างไร หักเงินเดือนอันน้อยนิดของพวกหนูซึ่งไม่ได้รู้อิโหน่อิเหน่ค่ะ เค้าหักหนูไปเดือนละ หนึ่งพันบาทเป็นเวลาสองเดือนค่ะ หนูเลยเหลือเดือนละพันกว่าบาทเอง แต่ก้อต้องทนทำมันไปเรื่อยๆ เพราะอยากได้ตังค์เค้า โดนโขลก โดนจิกสาระพัด ก้อต้องยอมกันไป

แต่เหนือสิ่งอื่นใดหนูอยากให้พี่ตีสู้ต่อไป แต่ถ้ามันไม่ไหวจริงๆ พอมีลู่ทางอื่นที่ดีกว่า ก้อลองไปหาประสบการณ์ที่อื่นเถอะค่ะ เพราะหนูรู้ว่าคนเรามีขีดความอดทน เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะพี่ตี ยังไม่ลืมพี่ตีจ้าาาาา

อันดามัน เขียน: มีคติประจำใจเหมือนกันค่ะ...อดทนค่ะ อดทน มีพี่ที่เคารพบอกว่า ถ้าเรายังหางานทำ่ที่ดาวดวงอื่นไม่ได้ ท่องคำว่า อดทน เอาไว้ และให้ขยายขีดจำกัดออกมานิดหนึ่ง (บอกตัวเองว่า ยัง ยัง ไม่ถึงสุดขีด)

เห็นด้วยค่ะ ว่าทำงานกับคนผิวขาวไม่ใช่เรื่องง่าย...อันท่องคาถาข้างบน จนเป็นคติประจำใจไปแล้ว

สู้ค่ะ:)

นิรินธนา เขียน: <span style='color:purple'>พี่ตีจ๋ามาแวะส่งกำลังใจให้นะจ๊ะ


</span>