<span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='color:green'>วันนี้ กับฝันที่เป็นจริง กับร้อยยิ้มบนคราบน้ำตาที่เพิ่งจะแห้งเหือดหายไปเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ปัญหาต่างๆนาๆ คลี่คลายและผ่านพ้น เหมือนฟ้าหลังฝน พายุที่โหมกระหน่ำเข้ามาในชีวิตของฉัน เริ่มจางหายไป เหลือแต่รอยยิ้มและความภูมิใจ "ไม่น่าเชื่อเลยว่าฉันจะผ่านมันมาได้ " ฉันหวนนึกถึงภาพเก่าๆและความรู้สึกอันแสนเหน็จเหนื่อยในยามนั้น...
เรากั้นห้องนอนเล็กๆในร้าน เพื่อเป็นที่พักอาศัย โดยได้รับอนุญาตจากเจ้าของอาคารเป็นการประหยัดค่าใช้จ่าย "คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก" ฉันจะเก็บเงินส่วนนั้นไว้ อีกไม่กี่ปี ลูกๆก็จะได้มา ฉันก็จะดาวน์บ้านให้พวกเขาผ่อนกันเอาเอง ส่วนฉันมีบ้านแล้วที่เมืองไทย คิดว่าจะไปๆมาๆสักระยะ หนาวก็กลับไปอยู่บ้านเรา ร้อนก็กลับมาอยู่ที่นี่
ความหวังที่จะให้ลูกๆจะมาช่วยงานในร้านแทนคุณบิลซึ่งจะเกษียณอายุในอีกไม่นานนี้ก็ใกล้จะเป็นความจริง ถ้าฉันสอบซิติเซ่นผ่าน และบุคคลที่ฉันไม่อาจจะลืมได้เลยคือ พี่ชายที่แสนดีของฉัน ฉันจะช่วยเหลือเขาเท่าที่ฉันทำได้ เพื่อเป็นการตอบแทนพระคุณที่เขามีต่อฉันตลอดมา ฉันอยากเห็นลูกๆมารับช่วงดำเนินกิจการร้านนี้แทนฉัน อยากเห็นวันที่หลานๆเติบโตแบบมีคุณภาพ มีชีวิตและอนาคตที่ดี ...และเมื่อถึงวันนั้น ฉันกับคุณบิลจะกลับไปตายที่ประเทศไทย บ้านเกิดเมืองนอนของฉันและอาจจะเป็นของเขาเมื่อชาติก่อนด้วย เพราะเขาก็รู็สึกรักประเทศไทยมากเช่นกัน เมื่อนั้นฉันจะได้นอนตาหลับ ที่ได้ตอบแทนบุญคุณของผู้ที่มีพระคุณ และได้ทำหน้าที่ของผู้เป็นแม่ได้อย่างสมบูรณ์......</span></span>
<span style='font-size:21pt;line-height:100%'><span style='color:red'>"ฉันเลือกเกิดไม่ได้ แต่ฉันเลือกที่จะเป็นได้"</span></span>
<span style='font-size:14pt;line-height:100%'><span style='color:blue'>ขอขอบพระคุณทุกๆท่านที่ติดตามอ่าน หวังว่าเรื่องราวชีวิตของฉันจะเป็นประโยชน์ต่อผู้ที่ท้อแท้และสิ้นหวัง ให้ลุกขึ้นยืนหยัดสู้ต่อไปเมื่อใดที่ยังมีลมหายใจ ดังคำที่หมูแดงว่า สู้โว๊ย..และเพื่อนคนหนึ่งที่ว่า "ท้อได้แต่อย่าถอย"</span></span>




