Ping เขียน:
พี่ๆน้องๆทั้งหลาย อย่าคิดว่าดิฉันรวยหรือว่าเอามาอวดเลยนะคะ ของพวกนี้ใช้เวลาเก็บมาได้ 20 กว่าปีแล้ว บางชิ้นต้องเก็บเงินนานมากกว่าจะได้ บางชิ้นอดทนเก็บเงินได้แค่นิดหน่อยแล้วรอไม่ไหวก็ต้องมานั่งผ่อนต่ออีกหลายเดือน แล้วที่เมกานี่ส่วนมากร้านเพชรจะมีแบบผ่อน 3 months as cash คือเราผ่อนเงินสด 3 เดือนโดยไม่ต้องจ่ายดอกเบี้ย
ผิงเข้าใจพี่พิมมณีคะ ยิ่งผิงสามีไม่รวยไม่มีโอกาสได้เซอไพร์ท ทุกชิ้นคือจากการทำงานของเรา
แต่ผิงว่าของพวกนี้เก็บไว้มันยิ่งมีค่ามาก ผิงไม่ได้ซื้อของตัวเองตั้งแต่เปิดร้านเพราะไม่เงินแล้ว ตอนนี้ก็คิดจะทำงานเก็บเงินไว้ให้ลูกเรียนมหาวิทยาลัย เพราะแค่ลูกชายสามีเรียนคนเดียวก็เยอะถ้าอีกคนค่าใช้จ่ายก็เยอะ แต่ถ้ามันจำเป็นต้องขายผิงก็ไม่เสียดายนะคะ พี่พิมมณีทำงานมีรายได้เอง อยากซื้อเป็นกำไรชีวิตให้ตัวเองก็ไม่แปลก
<span style='color:deeppink'>มาแล้วค่าพี่ผิงกับพี่พิมมณี
ตัวหนูเอง รับราชการเป็นพยาบาลต๊อกต๋อยมา 13 ปีเต็มที่เมืองไทย
ลาออกจากงานมาเงินบำเน็ญบำนาญกระจิ๋งเดียว
ยิ่งตอนทำงาน พี่คุณหญิงคุณนาย ย้านติดตามามีมาจากเมืองจันท์
หอบแหวนพลอย เรื่องประดับมาขาย พี่ๆหัวหน้ารุ่นป้ารุ่นน้า รุ่น50ปีขึ้นไป
เลือกชมเลือกซื้อกันขนาดนั้นเรายังไม่มีปัญญาเลย
อย่างกำไรวงที่สามีซื้อให้ก็หลายพันอยู่ ได้ลดอีก20%
หนูยังถามสามีเลยว่า นี่เราไม่ต้องกินข้าวคลุกหิมะ รึเอาเปเปอร์ทาวน์ใช้แทนไดเปอร์ลูกเรอะ
คนซื้อให้เค้าบอกว่าเค้าบริหารจัดการแล้ว จะซื้ออะไรไม่ทำให้ตัวเองและครอบครัวเดือดร้อนหรอก
เฮ้อ เออ คิดเป็นและคิดได้แบบนี่ซิถึงได้เอามาทำพ่อพันธ์
เพราะสามีอายุก็ไล่ๆเรี่ยๆกันกับตัวเอง ไม่ได้มาเป็นแพ็คเก็จแล้ว
(คือมีเงินเกษียณกิน มีบ้านพร้อม มีรถ มีเงินเก็บ)
ตอนแต่งงานกันก็สามสิบต้นๆกันทั้งคู่ มาช่วยกันสร้างด้วยกันเอาน่ะค่ะ
อิ อิ ร่ายมาซะยาว คือจะมาบอกว่าสามีไม่ได้รวยอะไรเหมื๊อนนนนนกันค่ะ
เดี๋ยวลูกโตเข้ารร.ก็จะไปหาเงินมาจ่ายภาษีรัฐบาลอีกคนค่ะ ก๊ากๆๆๆๆๆๆ
(อ้อ หาเงินมาสบทบทุนการศึกษาลูกด้วยค่ะ เอิ้ก เอิ้ก ถึงได้วางแผนมีกะเค้าคนเดียวพอแล้ว)
</span>