แม่ย่าพาเซ็ง

[noi007]

สวัสดีค่ะ
คืองี้ค่ะ หน่อยเนี่ย สุดจะเซ็งงงงง แม่ของสามีค่ะ
ปีแรกที่หน่อยแต่งงานแล้วย้ายมาอยู่ที่นี่กับคุณสามีอะไรๆก็ดีค่ะ คุณแม่สามีก็ดี ครอบครัวสามีก็ดี ด้วยความที่เป็นคนที่ดูแลเอาใจใส่ และห่วงใยคนอื่นอยู่เสมอของแม่ย่า แรกๆหน่อยก็รู้สึกอบอุ่นค่ะ แต่พอนานเข้า ถึงตอนนี้หน่อยมีน้องตัวเล็กด้วย ความห่วงของแม่ย่าคงจะเพิ่มเป็นร้อยเท่าได้มั้ง จากที่มันอบอุ่น มันกลายเป็นร้อนค่ะ

ตอนหน่อยท้อง ก็ด้วยฮอโมนที่เปลี่ยนแปลง (หรือนิสัยแย่ๆของเราเองก็ไม่รู้) แม่สามีหน่อยเนี่ยแกชอบเดินค่ะ และเดินเร็วมาก หน่อยเป็นพวกไม่ชอบเดิน หรือเดินทอดน่อง พอเดินกับแกแกก็ไม่ค่อยจะรอเรา หรือชอบเดินเบียดจนชิดตัวเรา หน่อยหงุดหงิด เลยไม่ไปเดินกับแกอีก(ช่วงที่ท้องอ่ะนะคะ)หน่อยก็กลัวจะเกิดปัญหา พยามออกห่างไม่หา ไม่อยากไปเยี่ยม หรืออยู่ใกล้

พอตอนหน่อยคลอด หน่อยผ่าคลลอดนะคะ คุณหมอก็แนะนำว่า ต้องเดินอย่างน้อยๆวันละสิบห้า ถึงครึ่งชั่วโมง จะดีต่อสุขภาพ แผลก็จะหายเร็ว แต่ให้เดินไปหยุดไป พักไป ทุกๆห้านาที ห้ามค่ะ ห้ามเดินรวกเดียวเปป็นอันขาด เพราะแผลอาจปริได้ แม่สามีก็ฟังแต่แค่ให้เดินทุกวัน ดีใจ ก็พากันออกไปเดินค่ะ โดยแกว่าอยากพาน้องลินออกไปเดิน เราก็ไม่กล้าปล่อยลูกไปกะแก เพราะกลัวแกไปเดินนานเกิน (ตอตนั้นเพิ่งคลอดได้วันที่6 เองนะคะ) แกก็ไปเดิน แล้วเร็ว แล้วไม่มีใครหยุดรอเรา เราเองก็เดินแบบไม่รู้จะว่ายังไง พอขอพัก แกก็อือๆๆ แต่ไม่หยุดเดินน่ะค่ะ พอกลับมา แผลก็มีปัญหา (ไม่มีใครขอโทษหน่อยสักคำค่ะ)

บอกแกไปตรงๆว่าเราไม่ชอบไม่เอา ไม่อยากทำ แกรับฟังดีค่ะ แต่ไม่เข้าใจและไม่ยอมรับ แกไม่เข้าใจค่ะว่าเราไม่ต้องการ แกเข้าใจแต่แบบที่แกจะเข้าใจคือมันเป็นสิ่งที่ดี (ที่แกคิดอ่ะนะคะ) ซึ่งหน่อยเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันดีอย่างที่แกบอก แต่หน่อยไม่กล้าที่จะบอกว่า "ฉันเนี่ย ไม่อยากทำกิจกรรมใดๆกับเธอเลย"

พอหลัง เริ่มมีปัญหาเล็กๆน้อยๆตามมาเพียบค่ะคราวนี้ จริงๆมันไม่ใช่ปัญหาหรอกค่ะ แต่มันเป็นที่ว่าเราไม่ชอบใจ แต่แม่สามีก็ไม่รับไม่รู้ถึงความรูสึกตรงนั้น

พอดีคราวที่แล้วที่ไปเยียมแก หน่อยเนี่ยไม่อยากไปค่ะเพราะเบื่อแก แต่สามีทำหน้าเหมือนจะตายเลยขัดไม่ได้ เลยบอกสามีว่าเนี่ยมันเป็นวันหยุดที่ติดต่อกันหลายวัน หน่อยเองก็อยากอยู่ลำพัง(ครอบครัว)บ้างเพราะทุกวันเธอก็ไปทำงาน ไหนๆก็มาแล้วก็เที่ยวกันลำพังบ้างก็ได้ ดีกว่าอยู่กับคนแก่ทั้งวัน หน่อยบอกสามี

แต่ไปถึง สามีเค้าก็อยู่กับครัวเค้าอ่ะเนอะ เราก็ไม่อยากไปว่าไปขัดให้มันมากเรื่อง (ทั้งวันจริงๆนะคะ ตั้งแต่ตื่นยันเข้านอนน่ะค่ะ เซ็งโคตรเลย) วันหลังเราสองคนก็คุยกันว่าจะออกไปสวนสัตว์ แต่พอดีตอนเช้าที่ทานข้าวเช้า พ่อกับแม่บอกว่า ตอนบ่ายเราออกไปกินอาหารเอเชียกันนะ จองไว้แล้ว (น่านนนนน) พอทานเสร็จก็ไปเที่ยวสวนสัตว์ต่อ(อีกเด้งค่ะ) แล้ว บลา บลา บลา (เซ็งค่ะ แกมีโปแกรมร้อยล้านเตรียมไว้หมดแล้วน่ะค่ะ)

ช่วงเดินทางหน่อยก็เซ็งมากค่ะ (แค่คิดว่าวันนั้นต้องอยู่กับแกทั้งวัน หน่อยก็เริ่มอารมณ์เสียแล้วค่ะ) น้องลินก็ไม่ยอมนอน เพราะย่าจะคอยเล่นกับเค้าอยู่ตลอด จนเด็กเหนื่อยแล้วแต่คนแก่ยังคงเล่นไม่อยุด เด็กก็ร้องสิคะคราวนี้ กล่อมยังไงก็ไม่ฟัง เพราะแกอยากนอน คนอื่นๆก็ทานข้าวไป หน่อยก็กล่อมลูก พาลูกเดินคนเดียว จนหน่อยก็เริ่มสติแตกลูกร้องเสียงดังทำไงก็ไม่นอน จนสุดท้ายมารู้ว่าผ้าออ้มเค้าเปียกเค้าเลยไม่นอน ส่วนคุณสามีดันมาหาว่าเราเล่นเกมส์ รู้ แต่ไม่ยอมบอก เท่านั้นหละค่ะ ระเบิดลงทันที เลยถามสามีว่า น้องลินพูดได้ตั้งแต่เมื่อไร เค้าบอกคุณหรอ (เดินอุ้มลูกออกไปทะเลาะกันข้างนอกคนนะคะ)

พอกลับมาแม่สามีเค้าเลยถามว่าจะไปไหนต่อกันดี หน่อย(คนที่ไม่เคยพูดว่าไม่ทำ ไม่เอา ไม่ได้) ดันพูดขึ้นมาว่า ฉันจะกลับแล้ว ไม่ไปไหนต่อทั้งนั้น

แล้วเราก็กลับบ้าน(ของแม่สามี) หน่อยกับสามีมานั่งคุยกันด้วยเหตุและผลต่างๆนาๆถึงปัญหาที่กิดขึ้น ระหว่างที่คุยกันอยู่แม่สามีก็เดินมาหาถามว่าเรามีปัญหาอะไรกันหรอ หน่อยก็ว่าเราคุยปัญหาในครอบครัวเราอยู่ อย่าเพิ่งได้มั้ยอ่ะตอนนี้ แกก็บ่นว่าปัญหาของพวกเราก็คือปัญหาของแก หน่อยเลยเงียบไม่อยากต่อปากต่อคำ ปล่อยแกพูดๆๆๆ ไปจนแกพอใจแล้วแกก็เดินหนีไป

พอคุยกันจบ หน่อยกับสามีเลยว่างั้นหน่อยกลับบ้านก่อน หรือไม่ก็ต้องยอมเย็นให้มากกว่านี้ หน่อยเลยว่างั้น หน่อยขอกลับบ้านเราก่อนดีกว่า เพราะคงเย็นกว่านี้ไม่ใหวแล้ว หน่อยบอกสามี

พอเราคุยเสร็จหน่อยก็เดินไปลา พร้อมกับขอโทษขอโพยท่านที่ไม่สามารถอยู่ต่อได้กับพ่อและแม่สามี ว่าเราจะกลับก่อนเราไม่สะดวกใจอยู่ต่อ เท่านั้นหละค่ะ ปัญหาเกิดมากมายเลย เอาว่าคิดเองเอาแล้วกันค่ะว่าเป็นไง แต่หน่อยก็เงียบ เฉย ไม่พูด ไม่อธิบายอะไรทั้งนั้นในตอนนั้น เพราะหน่อยได้บอกเขาไปแล้วว่าเราไม่สะดวกใจจะอยู่ต่อ แต่แกไม่เข้าใจค่ะ แกคิดอย่างเดียวว่าเราทำไมไม่อยู่ต่อ และทำไมไม่สะดวกใจ แต่ขนาดบอกแกตรงๆไปแล้วว่าเราอึดอัดกับที่เป็นอยู่แบบนี้อ่ะ เลยขออยู่คนเดียวได้มั้ย แกก็ยังไม่ยอมเข้าใจน่ะค่ะ หน่อยเลยไม่เอาแล้ว ไม่อยากพูดอยากอธิบายอะไรทั้งนั้น (เพราะยังไงแกก็คิดว่าแกคิดถูกที่สุด หรือดีที่สุด ไม่เห็นมีข้อเสีย แต่มันดันผิดตรงที่หน่อยไม่ชอบนี่สิคะ)

คุณพ่อสามีท่านโกรษหน่อยมากที่ทำงานปาร์ตี้วันหยุดแกพัง (เพราะหน่อยขอกลับบ้าน ไม่ยอมไปไหนต่อ ตอนหลังทานข้าว) ก็บ่น แลว่าเรา หน่อยไม่ติดใจอันหในเท่า
ประโยคนี้
"พวกเราเอาใจเธอทุกอย่าง เธอคิดว่าเธอเป็นใคร ราชินีสูงศักดิ์หรอ ถึงทำงานของคนอื่นเค้าพัง ลำลายความรู้สึกของทุกคนแบบนี้"

หน่อยก็ไม่ได้ตอบโต้หรือว่าใดๆ
ช่วงที่สามีมาส่งที่สถานีรถไฟ หน่อยเลยบอกสามีว่า บอกครอบครัวของเธอนะ คนอย่างฉันเป็นแค่คนติดตินธรรมดาคนหนึ่ง อย่ามาหรือพยามเอาใจฉัน ถ้ามันไม่ได้มาจากใจอย่าทำ ฉันไม่ชอบ
หน่อยบอกสามี

พอกลับมาบ้านตัวเองหนน่อยก็เกิดภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่อยากคุยอยากพูดอะไรกับแกทั้งนั้น แกโทรมาหน่อยก็ไม่รับสาย สามีก็เริ่มมองออกแล้วค่ะว่าเรามีปัญหา เราเองก็ไม่รู้จะอธิบายสามีฟังยังไงเพราะเราเองก็รู้ว่าเหตุผลเราไม่เพียงพอ แต่หน่อยรู้ตัวเองแค่ว่า ไม่อยากยุ่งกับเขาอีก เท่านั้นเองค่ะ

เนี่ยที่หน่อยเป็น หน่อยเลยเซ็งงงงง เซ็ง ไม่รู้จะว่าไง เพราะคนลำบากที่สุดก็คือคนที่อยู่ตรงกลาง คือสามีเรา

[pimlapas]

ใจเย็นๆ น้องหน่อย เวลามันจะช่วยให้น้องสบายใจขึ้นนะคะ เรื่องนี้พี่เจอมาแล้วค่ะ กว่าจะจัดการกับตัวเอง และจัดการกับแม่ย่า ได้แบบลงตัวก็เข้าปีที่ 5 ของการใช้ชีวิตในต่างแดนเลยล่ะค่ะน้อง แม่ย่าพี่ยิ่งกว่าอีกนะคะ เมื่อก่อนบอกได้เลยว่า อยู่กับเราแทบจะ 24 ชั่วโมงเลยก็ว่าได้ค่ะ ของน้องยังน้อยนิด กว่าจะทำให้แกยอมกลับไปอยู่บ้านของแกได้ พี่ก็แทบบ้า แทบเลิกกันกับพ่อบ้านเลยหน่อยเอ๊ย แม่ย่าพี่เขาดีมากๆ ดีเกินไป ดีจนเรารับไม่ได้เลยค่ะ คือที่พูดว่าเขาดี นั้นดีจริงๆ นะคะ แบบว่าทำให้เราทุกอย่างแม้กระทั่ง ซักชั้นในให้เรา คือแอบไปค้นเอามาซักนั้นเอง ทำให้ทุกอย่างแบบเราไม่ได้ร้องขอ
พี่ไม่เคยได้จับไม้กวาด ๆ บ้านเลยค่ะ ไม่เคยได้ทำงานบ้านเลย แม้แต่ห้องนอนเราเอง แกจะคอยยืนรอหน้าห้อง (คิดเองค่ะ) เพราะเราเปิดประตูห้องนอนมา ก็เจอแกแล้วค่ะ แกคอยจะช่วยเราเก็บที่นอน ฮาๆๆๆๆ เราอาบน้ำแกยังคอยหน้าประตูห้องน้ำ เพราะจะได้เอาผ้าเช็คตัวไปตากข้างนอกให้ แกบอกว่า ลมมันแรงเดี๊ยวจะโดนลมเข้า คิดดูว่า มากขนาดน้้นเลยค่ะ เล่าให้ใครๆ ฟังเขาจะเชื่อหรือเปล่า แต่ก็อยากเล่าค่ะ อิอิ
คือเธอจะแย่งทำทั้งหมด พี่เดินเข้าครัวแกตามคอยทำนั้นนี่ให้ เพียงพี่รอกินอย่างเดียวค่ะ พี่กับพ่อบ้าน กินข้าว แกรอแล้ว เราวางช้อน ส้อม แกหยิบปุ๊บ เอาไปล้างค่ะ แทบจะกระชากออกจากมือเลยก็ว่าได้ เพราะกลัวเราล้างเอง น๊านนนนน
ไม่อยากบอกว่า แม่แต่เปิดขวดโยเกริต บ่อยครั้ง แกยังแย่งเอามาเปิดให้เราซะนี่ คิดดูว่าเป็นเงาเราดีๆ นี่เองค่ะน้อง ห้าปีที่พี่คับแค้นใจ แต่ทนๆๆๆๆๆๆ เพราะบอกอย่างไร แกก็จะอยู่ดูแลเราสองคนค่ะ แต่ที่แกทำไปทั้งหมดนี้ ก็คงเพราะความรักลูกแก และเห็นว่าทำเพื่อคนที่ลูกแกรักนั้นเองนะคะ เราก็ให้ความรักตอบแกเหมือนกัน แต่บางที่มันก็เหมือนเราโดนบังคับคือ ไม่ให้เราทำอะไรบ้างเลยไง คิดจะหนีกลับเมืองไทย วันละไม่รู้กี่รอบ
นี่พ่อปู่กับแม่ย่าเพิ่งแยกออกไปอยู่บ้านแก เมื่อไม่นานมานี้เองค่ะ อยู่กันสองคนตายายเค้านั้นแหละ เพราะความอดทนของพี่ มันระเบิด ตูม ตูมๆๆๆๆๆ คือพี่เก็บข้าวของหนี ความดีที่แกทำให้เราค่ะ คือยื่นคำขาดเลยว่า ขออยู่กันสองคน อยากมีอิสระ อยากทำงานบ้านเอง อยากเป็นครอบครัวเหมือนครอบครัวคนอื่นๆ คืออยากเป็นแม่บ้านนั้นเองค่ะ ฮาๆๆ แกก็ไม่เข้าใจว่าแกทำผิดอะไร แต่ก็มีญาติๆ ยื่นมือมาช่วยแบบยกขบวนมาชี้แจงเหตุผล เป็นสามสิบคนได้ ฮาๆๆ แม่ย่าเลยนึกออกว่า เออ..... ถึงเวลาแล้วที่จะปล่อยให้ลูกชายบินๆๆๆๆๆๆ
แต่ตอนนี้พี่ก็ไปหาเค้าทุกวันนะคะ เพราะบ้านอยู่ไม่ไกลกันเลย เดินถึงกันได้ค่ะ ทำอาหารไปให้แกกิน ไปกอดแกทุกวันค่ะ รักเค้ามากกว่าตอนที่เค้าอยู่กับเราค่ะ เพราะเมื่อก่อนนี้เค้าทำเหมือนเราอายุ สักห้าขวบค่ะ แกยึดหลักว่าบริการคืองานของแก ฮาๆๆๆๆๆ แม้กระทั้งว่าเราจะอยู่สองคนในห้องนอนเป็นไม่ได้เลย แกต้องเคาะเรียก กร๊ากกกก คงกลัวเราทำไรกันอ๊ะเปล่า คือสรุปว่า แกจะเป็นเงาของพี่และของพ่อบ้านแทบจะ 24 ชั่วโมงเลยล่ะค่ะ

[noi007]

ตอบแม่หนูดี
ที่พี่แม่หนูดีพูด นั่นหละค่ะ หน่อยเลย แบนั้นหละ แต่ดีกว่าพี่แม่หนูดีหน่อยตรงที่แกไม่ได้อยู่กะเรา แต่ขนาดแกไม่อยู่กะเราหน่อยยังจะบ้าเอาเลยน่ะค่ะ บางอาทิตย์บางสัปดาห์ มีพัสดุมาสามสี่รอบ ข้างในมีกางเกงใน เสื้อชั้นใน ถุงเท้า อะไรแบบนี้ เวลาแกมาเยี่ยมเราแกก็จัดการทุกอย่าง จนเบื่ออะค่ะ แล้ว แกก็คิดว่าเราอยู่กินแบบไหนถึงไม่มีขนมปังในบ้านเลย แกก็พากันไปซื้อ ขนมปังก็เต็มบ้านไปหมด ทีนี้ก็เสียสิคะ ต้องทิ้ง(เสียดายของ) มันฝรั่งซื้อมาเยอะแยะ เต็มไปหมด จนต้องบอกแกว่าไม่ต้องเอามาอีกนะของพวกนี้ (แต่แกก็ยังคงเอามาเหมือนเดิมน่ะค่ะ) และเพิ่มมาด้วยเค้กค่ะ สำหรับตอนทานกาแฟ
เซ็ง!!!!

[nong]

ฟังที่พี่พิมพ์เล่ามานี่เหมือนจะดีนะคะ มีคนมารักแล้วคอยเอาใจทำให้ทุกอย่าง ทุกอย่างจริงๆ เหมือนกับเราเป็นเด็กไปเลย มิต้องคิดมิต้องทำอะไรกันล่ะ ฮาๆ แต่แบบนี้โหน่งก็ไม่เอานะคะ ไม่ไหวมากเกินค่ะ เราก็อยากอยู่แบบอิสระของเราบ้างเน้อะ ท่านเลยไม่เข้าใจว่าทำไมเราไม่ชอบ ท่านไม่เข้าใจว่ารักเราทำให้เราขนาดนี้แล้วทำไมเราถึงไม่ชอบในสิ่งที่ท่านทำล่ะ ท่านลืมว่าเราโตแล้วไม่ใช่เด็กๆที่จะต้องมาคอยตามคอยทำให้ไปซะทุกอย่าง ไม่เป็นอิสระเลยนะคะ

[triya]

เข้าใจความรู้สึกทั้งของคุณหน่อยและพี่พิม มากเลย ขนาดของออฟไม่ขนาดนั้นยังมีอึดอัดบ้างบางเวลา แต่มาแอบคิดถ้ามีลูกสงสัย ไม่แน่เหมือนกัน เหอเหอ

เป็นกำลังใจให้คุณหน่อยนะคะ เพราะว่ายังไงก็แม่สามีอ่ะเนอะ สู้ๆๆค้าาา

[Malonindy]

<span style='color:blue'>พี่พิมค่ะ(ตามพี่พิมมาอีกแล้ว อิอิ) แม่แฟนสุเหมือนของพี่พิมเลยค่ะ
ทำเหมือนเราเป็นเด็กมากๆอย่างนั้นล่ะ คือแฟนสุเค้าเป็นคนอินเดียอะค่ะ คนอินเดียนี่หากบ้านมีฐานะหน่อยเค้าจะไม่ทำงานบ้านเองเลย ทุกอย่างจะมีคนงานทำให้มีแม่บ้านอยู่บ้านตลอด สองคนเค้าจะผลัดกะกันค่ะ แม่ครัวมาทำกับข้าวให้สองเวลาเช้าเย็น ไปตลาดให้ทำกับข้าวให้วันไหนแม่แฟนเค้าอยากทำกับข้าวเองแม่ครัวก็ต้องเตรียมทุกอย่างให้ครบ หั่นให้เสร็จแม่แฟนมีหน้าที่ปรุงอย่างเดียวเสร็จ นอกบ้านทำสวนทำความสะอาดที่จอดรถก็จะมีแม่บ้านอีกต่างหาก เค้าจะไม่เอามาปนกันนะคะ ทำเป็นหน้าที่ใครหน้าที่มัน อย่างงี้ล่ะค่ะอินเดียคนประเทศเค้าเยอะคนจนก็เยอะ ทำงานทุกอย่างค่าแรงก็ถูก วันๆไม่ต้องทำอะไรเลยยยยจริงๆนะคะ(อย่าหมั่นไส้สุนะคะมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ น่าเบื่อมากๆจะบ้านตายวันๆหนึ่ง แล้วหากวันไหนได้ออกไปข้างนอกนะคะ แม่แฟนก็จะเข้ามาถามว่าจะแต่งตัวแบบไหน จะใส่เสื้อตัวไหนสีอะไร ใส่ตุ้มหูคู่ไหน ถือกะเป๋าสีอะไร ไหนดูซิเข้ากันมั้ย ถ้าไม่ถูกใจก็จะไม่ให้ใส่ หรือเข้าจะสั่งเลยค่ะว่าวันนี้จะไปที่นี่ๆนะใส่เสื้อตัวนี้ กางเกงนี้ นี้ๆๆๆๆ เป็นอย่างนี้ทุกครั้งจะบ้าตาย คือสังคมที่อินเดียเนี้ย การที่เราโชว์ให้คนอืนๆภายนอกเห็นว่าเราดูดี กับข้าวของภายนอกทุกอย่าง มันจะสื่อไปถึงความเป็นอยู่ที่ดีของครอบครัวนั้นๆอะคะ ถ้าเราดูดีมีความเป็นอยู่ที่ดี ก็จะหมายถึงแฟนเราเป็นคนเก่งมีความสามารถ สามารถดูแลเราให้ดูดี อยูดีกินดีได้ อะไรประมาณนั้น แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นแม่แฟนสุเค้าเป็นคนน่ารัก และจิตใจดีคนหนึ่งเลยที่เดียว พูดได้เพราะตอนนี้เราย้ายมาอยู่อีกรัฐนึงไม่ได้อยู่กับเค้า พอไม่ไได้อยู่ด้วยก็คิดถึงเค้านะคะ แต่ถ้าอยูด้วยต้องบ้าตายแน่ๆ ห่างๆกันอะดีแล้ว อิอิ คิดถึงแล้วค่อยเจอกันที่จะดีกว่า...</span>

[greenfrog]

<span style='color:green'>เข้ามาให้กำลังใจคุณหน่อยนะคะอย่าคิดมาเลยค่ะ
ของอ้อยหนักกว่านี้อีกค่ะ ถึงขั้นทะเลาะกันชี้หน้าด่ากันเลยละค่ะ
แต่สามีอ้อยเข้าใจและเข้าข้างอ้อยเพราะเขารู้ว่าแม่เขาเป็นยังไง
แรกๆแม่สามีก็ดีทุกอย่างเอาใจอ้อยทุกอย่างเลยละค่ะ
พอแกทำธุรกิจของตัวเองแกเลยเปลี่ยนเป็นคนละคน
เหมือนเวลาอ้อยทำอะไรก็หาว่าอ้อยทำผิดตลอดแต่จริงๆแม่สามีนั้นแลผิดแต่ไม่ยอมรับความจริง
แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วแม่สามีอ้อยเขาโทรมาขอโทษแล้วและอ้อยไม่ติดใจอะไรยังไงแม่สามีก็เหมือนแม่อ้อยคนนึงแลค่ะ</span>

[ColourPencil]

หวัดดีค่ะ มาเป็นกำลังใจให้คุณหน่อย ฟังจากที่เล่าน่าเห็นใจไม่ใช่น้อย อดทนแล้วคุยกับสามีหาทางออกนะคะ

ขอยืมกระทู้ฝากสวัสดีพี่พิมค่ะ เห็นพี่เค้าพอดี เป็นไงคะ แม่ย่าของพี่พิมดีขึ้นยังคะ ต้องทำคีโมหรือเปล่าคะ แล้วยายที่ตำน้ำำพริกแล้วพี่พิมมาช่วยขายให้เขาเป็นไงบ้างคะ เห็นพี่พิมขายให้เขาได้ตั้งเยอะ ยายเค้าต้องดีใจมาก ๆ แน่เลย ดีนะที่พี่พิมช่วยเขาขาย ^-^

[prettypass2000]

มาให้กำลังใจคุณหน่อยนะคะ ใจเย็นๆนะคะ ลองจับเข่าคุยกันใหม่สิคะว่าเราอยากให้เปลี่ยนอะไร แต่ถ้าไม่เวิร์คก็เอาแบบเจอกันครึ่งทางค่ะ จะได้ไม่ต้องผิดใจกันทั้งสองฝ่าย คุณแม่สามีของพี่ก็อยู่ใกล้ๆกันนะคะ ดีหน่อยที่ท่านไม่เจ้ากี้เจ้าการมากยกเว้นเรื่องหลานๆ แต่พี่ก็ปล่อยๆน่ะค่ะ แม่สามีพี่จะมาหาหลานๆเดือนละห้าถึงเจ็ดครั้งค่ะ บางทีก็มาค้างด้วย พี่ดีใจที่ท่านมานะคะเพราะพี่มีคนช่วยเลี้ยงลูกแล้วพี่จะได้ทำโน่นนี่มั่ง อิอิอิอิ พี่เองก็มีบ้างที่ไม่พอใจแม่สามีก็พูดกันเลย ดีที่ท่านเข้าใจและยอมรับความคิดเห็นบ้างค่ะแต่ก็ไม่ทุกอย่าง พี่เองก็ปล่อยๆนะถ้ามันไม่หนักมากเพราะอย่างไรเสียท่านก็อยู่อีกไม่นาน ทำให้ท่านมีความสุขแบบที่เรามีความสุขด้วยก็ดีค่ะ

[noi007]

ขอบคุณนะคะที่มาเป็นกำลังใจ ต่อสู้กับความรู้สึกแย่ๆตอนนี้

จะให้หน่อยปรึกษาสามีรึ เฮ้อออออ กลับไปอ่านนินทาสามีของหน่อยเถอะค่ะ สบายใจกว่าเยอะเลย คุณสามีหน่อยม้านนนนจะช่วยอะไรได้ค่ะ เพราะท่านบอกแต่ว่าท่านไม่เข้าใจค่ะ (งงอะไรของมันก็ไม่รู้)
หน่อยบอกว่าฉันขอคุยเรื่อง "แม่ของเธอ" ได้มั้ย ท่านบอกหน่อยว่า ไม่ต้องมาถามวิธีทางแก้ไขหรอกนะ ไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน หน่อยเลยถามว่าแล้ว อ้าวงั้นจะปล่อยไปแบบนี้หรอ รู้มั้ยคะท่านตอบว่าไง
"อือ" ดุมานตอบหน่อยมา

[หญิงป้า ณ คุ้มฮาแตก]

<span style='color:red'>คนที่มีอายุมากขึ้น แล้วไม่มีอะไรจะทำ
เขาจะพยายามหาอะไรทำ

พอไม่ได้เลี้ยงลูก มีหลานก็อยากจะมาเลี้ยงหลาน
อยากเลี้ยงลูกสะใภ้แถมให้ด้วย
ความปรารถนาดีไร้ขอบเขตจึงกลายเป็นว่า มาก้าวก่ายชีวิตของเรา

ทางแก้ก็คือ
แบ่งหน้าที่และมอบหมายให้เขา (นี่เป็นการสร้างขอบเขต)
หรือไม่ก็ถามว่า ต้องการช่วยเราเรื่องอะไร (นี่เป็นการประนีประนอม)

ลูกของเรา...ให้เขาช่วยดู แต่อย่าให้เขาเลี้ยง
เพราะเราจะกลายสภาพเป็นคนอุ้มท้อง
แล้วเขาจะเป็นแม่ของลูกเรา


เราไม่ต้องไปโต้เถียงเพื่อชัยชนะ
แต่การที่เราสามารถบอกให้เขารู้ถึงขอบเขตของเขา
ด้วยการให้เขาคิดได้เองว่า เขาควรจะทำหรือไม่ควรทำ
อาจจะเป็นสิ่่งที่ดีกว่า เพราะเขายอมรับเรา ไม่ใช่ยอมแพ้เรา

ถ้าจะให้ดี ควรจะเอ่ยปากบอกเขา
ตั้งแต่แรกที่เรารู้ว่า เขาเริ่มมาก้าวก่าย
ไม่ใช่ปล่อยให้เขามาวุ่นวายกับเราเป็นเดือนๆ ปีๆ
แล้วค่อยมีปฏิกิริยาโต้ตอบ

เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น คุณจะต้องแก้นิสัยของเขา
ควบคู่กับการให้เขาเรียนรู้ว่าคุณพอใจหรือไม่พอใจอย่างไร

ปัญหาและการแก้ปัญหาที่เขาใช้ในการแก้ปัญหาทางครอบครัว
ก็คือ อริยสัจ 4 ของพระพุทธองค์
ถ้าคุณมี สมาธิ ปัญญา ก็จะตามมา

อย่างแรก...แก้ไขที่ตัวเราก่อน ว่า เรามีจุดอ่อนตรงไหน
เขาจึงมาก้าวก่ายเราได้
พบแล้วเราจึงไปแก้ไขเขาค่ะ</span>

[เจ้าหญิงของแม่]

เข้าใจค่ะ แต่คนที่จะเข้าใจเราดีก็คือตัวเองและครอบครัว ด้วยความที่ท่านรักมาก ห่วงมาก กลายเป็นน่ารำคาญ เหมือนที่หลาย ๆ คนเป็น แฟนเปิ้ลเองกะแม่เขาเองก็คุยกันไม่ได้ถึงสามคำ เหอๆ แต่เราเป็นคนกลางก็ต้องคอยเป็นตัวเชื่อม เพราะแม่เขารักพวกเรามาก แต่ดีที่ไม่ได้มาวุ่นวายกัน แต่แกจะมาเยี่ยมหลาน มาทีก็เอาเงินมาให้หลาน ยิ่งเห็นคนแก่ ยิ่งรักมาก เพราะคิดถึงยายที่บ้าน คนแก่นะคะ เข้าใจยาก ต้องพยายามเข้าใจเขา เขาก็เหมือนเด็กที่ต้องการความรัก ความสนใจ อะไรที่พอทำให้เขาสบายใจได้ ที่มันไม่ยากเกินไป ก็ทำนะคะ ยังไงซะก็พ่อแม่สามี สามีเขาก็รักและเทอดทูญของเขา เหมือนที่เรารักครอบครัวเรานะคะ เป็นกำลังใจให้ละกันนะคะ อยู่กับคนแก่ อารมณ์น่ะสำคัญต้องรู้จักควบคุม อิอิ ไม่งั้นระเบิด ยุบหนอพองหนอ นับหนึ่งถีงร้อยเอาค่ะ อิอิ

[pimlapas]

<span style='color:red'>ขอทักน้องแหม่มนิดนะคะ สบายดีหรือเปล่าค่ะ ย้ายไปจากเมืองโปรตุเกส แล้วน้องเรียนต่อหรือยัง หรือว่าทำงานแล้วค่ะน้องแหม่ม คิดถึงน้องเหมือนเดิมจ้า เรื่องแม่ย่า ตอนนี้ยังไม่ได้ให้คีโมเลยค่ะ เพราะหมอบอกว่าขอเพิ่มน้ำหนัก ห้ากิโล แม่ย่าใจดีโอนน้ำหนักมาให้พี่พิมหมดเลย ฮาๆๆ แกป่วยเป็นมะเร็งแต่แข็งแรงสุดๆ เลยล่ะค่ะ ส่วนเรื่องป้าปองมาช่วยสอนทำน้ำพริก และฝากขายตอนนี้ป้าเดินสายไปอยู่นอรเวย์ตั้งแต่ปีโน้นแล้วค่ะ พี่พิมเลยยึดกิจการมาทำเอง ขายเอง แล้วล่ะน้องแหม่ม ฮาๆๆ</span>

มาต่อเรื่องแม่ย่า เข้าใจเลยนะคะ แม่ย่าก็เหมือนแม่เรานั้นแหละ แต่ว่าบางทีเราก็รับความปรารถนาดีของท่านไม่ค่อยได้ แต่หากเป็นแม่เราเอง เราคงไม่คิดว่ามันอึดอัดหรือเปล่านะ
อ่านที่พี่หญิงป้าเขียนมา ใช่เลยค่ะ เรามีจุดอ่อน และจุดบกพร่องให้เขาเห็นก่อน อย่างพิมเองก็คือ ไม่พูดว่าเราไม่ชอบที่เขาทำให้เราแบบนี้ เพราะพูดไป ก็กลัวแม่ย่าเขาเสียใจ กลัวว่าเขาจะน้อยใจ แกเลยยิ่งทำให้เราซะทุกอย่าง เราก็ดันเก็บกด อยู่แต่บนห้องตัวเอง แกก็ยิ่งตาม เพราะนึกว่าเราไม่สบาย เลยพาลไม่เข้าใจกัน พอเราหน้างอ แกก็ว่าเราป่วย ก็หาอะไรมาบำรุงซะอีก เออ คนเราหนอ ไม่มีอะไรพอดีเลยล่ะค่ะ จุดอ่อนของเราคือไม่พูด แต่พอคิดว่าพูดดีกว่า มันก็เป็นเรื่องยากไปซะแล้ว เพราะผ่านมาตั้งนานนม ดันเพิ่งมาพูด แกก็เลยไม่เข้าใจนั้นเองค่ะ หาว่าแกทำดีกับเราทำไมเราถึงไม่ชอบ แกไม่เข้าใจ
ตอนนี้ดีหน่อยแกไปอยู่บ้านแกแล้ว ไปอยู่แบบโดนบังคับ เพราะญาติ ๆ ขอร้องว่า ปล่อยชีวิตพวกเราให้มีอิสระบ้าง และ เพราะเราจะหนีกลับเมืองไทย เขาสงสารสามีเรา ไม่อยากให้เราต้องเลิกกัน คิดดูว่า เรื่องมันยุ่งมากๆ ขนาดเราเคยหนีไปนอนโรงแรมคนเดียว สามวัน สามีก็ออกตามหาเลยนะคะ เพราะเขาช่วยเราไม่ได้ ว่าจะจัดการกับพ่อ แม่เขาอย่างไร เพราะท่านดีมากๆ แต่มันไม่เป็นส่วนตัวเลยจนนิดเดียว เรานั่งเล่นคอมพิวเตอร์ แกก็มานั่งข้างๆ เราไปนั่งเล่นนอกบ้าน แกก็ตามไปนั่งอีก เราอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องเลย บ้านพ่อปู่ แม่ย่า เมื่อก่อนให้จิ้งจกอยู่ กร๊ากกก แต่ตอนนี้ก็ยังมาค้างที่บ้านเราอยู่อาทิตย์ละ สองวัน มาถึงแกก็จะจัดของทุกอย่างใหม่หมด เปลี่ยนทุกอย่างใหม่หมด เหมือนตอนที่แกเคยอยู่กับเรา จาน ชาม ช้อน แกก็เอาของเก่าๆ สังคโลกของแกออกมาใช้ ผ้าเช็ดหน้า เช็ดปาก แกก็เอาอันเก่ามาใช้ อันใหม่ๆ ที่เราซื้อมาแกก็จะเก็บหมดเลย ทำแบบนี้อาทิตย์ละ สองครั้งที่แกมาค้าง เหมือนแกคิดว่าที่แกทำมันถูกต้อง เราเลยมาคิดว่า ไม่เป็นไร ปล่อยแกไปดีกว่า แค่อาทิตย์ละ สองครั้งดีกว่ามาอยู่มานอนทุกวัน สู้ต้อไปนะ หน้ากากเสือ อิอิ แต่ไงก็รักแกนะจ๊ะ

[phimmanee]

เห็นหัวข้อกระทู้ชื่อ"แม่ย่าพาเซ็ง "พอเข้ามาอ่านไหงกลายเป็นเรื่องเกี่ยวกับแม่สามีไม่ใช่เรื่องของคุณย่าก็เลยงงนิดหน่อย แต่ยังไงคุณหน่อยก็ใจเย็นเย็นนะคะ คุณหน่อยทําถูกแล้วค่ะที่กลับบ้านก่อน เพราะขืนอยู่ต่อแล้วเราทนไม่ไหวมันอาจจะแย่กว่าที่เป็นอยู่ ก็พี่ก็รําคาญเวลาแม่สามีพี่มาหา เวลาแกมาแกจะจัดบ้านให้ใหม่ เฟอร์นิเจอร์อันไหนเก่าแกก็ซื้อให้ใหม่ ถึงไม่ชอบก็ปล่อยให้แกทํา ให้คนแก่มีความสุข พอแกกลับไปเราก็จัดของเราเหมือนเดิม เฟอร์นิเจอร์อันไหนแกซื้อให้เราไม่ชอบก็ garage sale ไปเลย แกเงินเยอะอยากซื้ออะไรให้เราเอาหมด อันไหนชอบก็เก็บไว้ อันไหนไม่ชอบก็แจกเพื่อนหรือไม่ก็ขายเลหลัง เฮ้อ! ปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้ก็ยังงี้แหละ ของธรรมดาค่ะ

[Mooyong]

มาต่อเรื่องแม่ย่า เข้าใจเลยนะคะ แม่ย่าก็เหมือนแม่เรานั้นแหละ แต่ว่าบางทีเราก็รับความปรารถนาดีของท่านไม่ค่อยได้ แต่หากเป็นแม่เราเอง เราคงไม่คิดว่ามันอึดอัดหรือเปล่านะ
อ่านที่พี่หญิงป้าเขียนมา ใช่เลยค่ะ เรามีจุดอ่อน และจุดบกพร่องให้เขาเห็นก่อน อย่างพิมเองก็คือ ไม่พูดว่าเราไม่ชอบที่เขาทำให้เราแบบนี้ เพราะพูดไป ก็กลัวแม่ย่าเขาเสียใจ กลัวว่าเขาจะน้อยใจ แกเลยยิ่งทำให้เราซะทุกอย่าง เราก็ดันเก็บกด อยู่แต่บนห้องตัวเอง แกก็ยิ่งตาม เพราะนึกว่าเราไม่สบาย เลยพาลไม่เข้าใจกัน พอเราหน้างอ แกก็ว่าเราป่วย ก็หาอะไรมาบำรุงซะอีก เออ คนเราหนอ ไม่มีอะไรพอดีเลยล่ะค่ะ จุดอ่อนของเราคือไม่พูด แต่พอคิดว่าพูดดีกว่า มันก็เป็นเรื่องยากไปซะแล้ว เพราะผ่านมาตั้งนานนม ดันเพิ่งมาพูด แกก็เลยไม่เข้าใจนั้นเองค่ะ หาว่าแกทำดีกับเราทำไมเราถึงไม่ชอบ แกไม่เข้าใจ
เรานั่งเล่นคอมพิวเตอร์ แกก็มานั่งข้างๆ เราไปนั่งเล่นนอกบ้าน แกก็ตามไปนั่งอีก เราอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องเลย บ้านพ่อปู่ แม่ย่า เมื่อก่อนให้จิ้งจกอยู่ กร๊ากกก แต่ตอนนี้ก็ยังมาค้างที่บ้านเราอยู่อาทิตย์ละ สองวัน มาถึงแกก็จะจัดของทุกอย่างใหม่หมด เปลี่ยนทุกอย่างใหม่หมด เหมือนตอนที่แกเคยอยู่กับเรา จาน ชาม ช้อน แกก็เอาของเก่าๆ สังคโลกของแกออกมาใช้ ผ้าเช็ดหน้า เช็ดปาก แกก็เอาอันเก่ามาใช้ อันใหม่ๆ ที่เราซื้อมาแกก็จะเก็บหมดเลย

เหมือนกันเลยค่ะ